Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1
Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού». [3 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2
Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση. [5 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3
Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα. [9 Δεκεμβρίου 2012...]
Ευρω-Αττίλας στη Κύπρο
[16 Μαρτίου 2013...]
Odious Debt
[11 Απριλίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (Ι)
H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα. [14 Μαρτίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (ΙΙ)
Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση. [21 Μαρτίου 2010...]
Ο Πόλεμος στον Καύκασο
[10 Αυγούστου 2008...]
Υπερκαυκασία. Ήττα του ΝΑΤΟ
[14 Αυγούστου 2008...]
Η Βαλκανική Αποσταθεροποίηση
και τα Προτεκτοράτα: Κόσσοβο και ΠΓΔΜ. [2 Μαρτίου 2008...]
Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη
[13 Φεβρουαρίου 2011...]
Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο
[29 Δεκεμβρίου 2007...]
Το ΠΑΣΟΚ σε «COMA»
[21 Σεπτεμβρίου 2007...]
Εξόριστοι Ποιητές. Erich Fried
[13 Οκτωβρίου 2007...]
Comandante Che Guevara
[8 Οκτωβρίου 2007...]
Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 Next

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ: Η άθλια εκδήλωση των δωσίλογων της πρώτης κυβέρνησης “Αριστερά” για τον Μπελογιάννη, ο ρόλος του ΚΚΕ, και η ανάγκη για αγώνα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ: Η άθλια εκδήλωση των δωσίλογων της πρώτης κυβέρνησης “Αριστερά” για τον Μπελογιάννη, ο ρόλος του ΚΚΕ, και η ανάγκη για αγώνα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης

29 Μαρτίου  2017

Η συμμετοχή του Γ. Γ. του ΚΚΕ στα εγκαίνια του μουσείου του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ήταν η σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι της αθλιότητας και σκύλευσης της μνήμης του εκτελεσμένου αγωνιστή, από τη μια μεριά των δωσίλογων του ΣΥΡΙΖΑ και, από την άλλη, της απύθμενης υποκρισίας και εκφυλισμού της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ και της πολιτικής του γραμμής.

Όπως είπε ο Κουτσούμπας, οι χιλιάδες μπελογιάννηδες αγωνίστηκαν με κάθε θυσία, ανυποχώρητοι για ΕΘΝΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.  Γι’ αυτό άλλωστε γιγαντώθηκε και το ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, αφού τελικά η τότε ηγεσία του παραδέχτηκε ότι πρέπει να υπάρξει (όπως είναι φυσικό) πρώτα η εθνική απελευθέρωση, για να δημιουργηθούν έπειτα οι προϋποθέσεις για την κοινωνική αλλαγή. Κι έτσι άφησαν τις «βαθιές» αναλύσεις για τους «ιμπεριαλιστικούς πολέμους» και προχώρησαν στη δημιουργία του ΕΑΜ που ένωσε τη μεγάλη πλειοψηφία του λάου.

Σήμερα το ΚΚΕ κρατά μια άθλια στάση μπροστά στην καταστροφή του ελληνικού λάου και της πατρίδας μας, γιατί δεν ξεσηκώνει αληθινά τα πλατιά λαϊκά στρωματά σε ένα νέο ΕΑΜ, που φυσικά δε θα είναι το ίδιο με τότε, αλλά θα θέτει ισότιμα το ζήτημα όχι μόνο της Εθνικής, αλλά και της Κοινωνικής απελευθέρωσης, αφού η σημερινή κατοχή δεν είναι απλά στρατιωτική όπως τότε, αλλά κατ’ αρχήν οικονομική κατοχή, και κατά συνέπεια πολιτική και πολιτισμική.

Όταν στις εκλογές του 2012, μετά το σοκ των μνημονίων και της βίας που ασκήθηκε πάνω στους Έλληνες, έβγαινε ο μεγαλύτερος ίσως πολιτικός απατεώνας στην ελληνική ιστορία Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ των παρόμοιων απατεώνων Φλαμπουράρη και σία και έλεγε ότι θα σώσει την Ελλάδα και θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς σύγκρουση και άμεση έξοδο από την ΕΕ, η Παπαρήγα και το ΚΚΕ έλεγαν «θα είμαστε λαϊκή αντιπολίτευση», αντί να ξεσηκώσουν την Ελλάδα σε ένα νέο ΕΑΜ, με ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Δηλαδή αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα για να βγει η Ελλάδα από το στόμα του λύκου (βλέπε ΕΕ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ) και να αρχίσει να χτίζει Αυτοδύναμη οικονομία (όπως άλλωστε τότε το ΜΕΚΕΑ πρότεινε στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους, αλλά πήρε την άρνηση όλων).

Έτσι, μετά από αυτή την εγκληματική στάση του ΚΚΕ, ο λαός τους έβαλε στη γωνιά, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση για το λαό, με την ευρύτερη δυνατή λαϊκή συσπείρωση για να αναμετρηθεί στα ίσα με τον Τσίπρα στη συνέχεια. Και όχι μόνο. Θα ήταν το μοναδικό κόμμα της Αριστεράς στον κόσμο που θα ξεκινούσε αγώνα όχι μόνο για την κοινωνική αλλά και την εθνική απελευθέρωση, χωρίς την οποία, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης η πρώτη είναι αδύνατη, εκτός βέβαια αν καταλήξουμε στις τροτσκιστικές ανοησίες της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, τη στιγμή που ούτε μία απλά πανευρωπαϊκή απεργία δεν σημειώθηκε για την ουσιαστική αναίρεση των κατακτημένων με αίμα εργατικών δικαιωμάτων στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Αντ’ αυτού το ΚΚΕ είπε και λέει στο λαό, γίνετε όλοι κομμουνιστές, κάντε την επανάσταση και εγώ θα μπω κεφαλή, όταν γίνει αυτό – και μετά θα βγούμε από την ΕΕ! Δηλαδή ποτέ! Και αυτό όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν οι υποκειμενικές συνθήκες έτσι όπως τις οραματίζεται η μαρξιστική θεωρία του 19ου αιώνα για να γίνει η «επανάσταση», αλλά και για τον απλό λόγο ότι καμία αντισυστημική κοσμοθεωρία δεν μπορεί να γίνει το κυρίαρχο παράδειγμα στα λαϊκά στρώματα όταν καταρχήν δεν αγωνίζεται για την εθνική κυριαρχία ενός λαού που είναι υπό κατοχή. Και η σημερινή κατοχή είναι καταρχήν οικονομική και κατά συνέπεια πολιτική και πολιτισμική.

Από το 2012 κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και φάνηκε ακόμα περισσότερο η εγκληματική έως ύποπτη στάση της ηγεσίας του.

Αφήνουν να περνάει στο ντούκου η Κατοχή της χώρας από την ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΕΛΙΤ, η οποία και βέβαια επιβάλλεται σε αγαστή συνεργασία με την ντόπια ελίτ και την υποστήριξη των ανώτερων στρωμάτων, και παραμυθιάζει τον κόσμο με τον αγώνα για τον επερχόμενο σοσιαλισμό, αντί να παλέψει για την άμεση λύση, την αποτίναξη της κατοχής και την άμεση έξοδο από την ΕΕ, σαν το πρώτο βήμα στην κοινωνική απελευθέρωση.

Έτσι, ενώ έγινε ο σεισμός του ΜΠΡΕΞΙΤ και παντού στον κόσμο αναπτύσσονται κινήματα για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, ενάντια στην Υ/Ε και τη Παγκοσμιοποίηση, για το ΚΚΕ αυτό προφανώς δεν έχει σχέση με τον αγώνα που πρέπει να αναπτυχθεί κι εδώ!

Κατά συνέπεια το ΚΚΕ υιοθετεί πλέον σχεδόν όλη την ατζέντα-προπαγάνδα της Υ/Ε για τον δήθεν «φασιστικό» κίνδυνο που εκπροσωπούν τα κινήματα αυτά, τα οποία έχουν μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, κυρίως από τα εργατικά στρώματα, εφόσον η Αριστερά που έπρεπε να πρωτοστατεί στο σημερινό αγώνα πρωτίστως για εθνική απελευθέρωση, είναι απούσα! Αντιθέτως τα διάφορα τμήματα της Αριστεράς (είτε τα «σοσιαλδημοκρατικά», κατά το ΚΚΕ, είτε «επαναστατικά» όπως το ίδιο), δυστυχώς άμεσα η έμμεσα συμπαρατάσσονται με την ιδεολογία της Υ/Ε και της παγκοσμιοποίησης. Για παράδειγμα δείτε τη στάση του ΚΚΕ στο θέμα των «ανοιχτών συνόρων» που επιβάλλουν τα καθάρματα της ΕΕ και της Υ/Ε, που κάνουν φανερό τον στόχο της ισοπέδωσης μισθών και εργατικών συνθηκών, από την Κίνα και την Ινδία μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική.

Καθαρότερα όμως φαίνεται η στάση του κόμματος αυτού, στα ζητήματα που καίνε άμεσα τον κόσμο. Λειτουργεί σα να είμαστε σε περίοδο «ομαλότητας», αντί να καταγγείλει το έγκλημα κατά της πατρίδας μας, που ξεπουλιέται ολόκληρη στις πολυεθνικές, με αποκορύφωμα το ξεπούλημα της ΔΕΗ, αφού προηγουμένως ξεπουλήθηκαν τα τρένα μας, τα λιμάνια μας και τα αεροδρόμια μας, νομιμοποιώντας έτσι, στην ουσία την Κατοχή, ενώ συγχρόνως προσφέρει και νομιμοποίηση στην δήθεν «κυβέρνηση» των ανδρεικέλων της Υπερεθνικής Ελίτ. Αυτό εκφράζεται σε πολλά επίπεδα, είτε επικοινωνιακά (βλ. τα εγκαίνια του μουσείου Ν. Μπελογιάννης) οπού συναγελαζόταν ο Κουτσούμπας και ο αρχιδωσίλογος …. Τσίπρας, είτε πολιτικά (και μόνο η παραμονή του εν καιρώ κατοχής στη βουλή αποτελεί νομιμοποίηση των δωσίλογων), αλλά ακόμα και σε επίπεδο αγώνα όπου τουλάχιστον δυο φορές λειτούργησαν ως προβοκάτορες για τους αγώνες των αγροτών.

Οι εγκληματίες δωσίλογοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι άθλιοι εντολοδόχοι της Υ/Ε, που όπως τελικά φαίνεται ανεβήκαν στη εξουσία μετά από την έγκριση της, αντιμετωπίζονται «μαλακά» από το ΚΚΕ, σαν να μην βρίσκεται η χώρα μπροστά στο κίνδυνο αφανισμού της. Έτσι και στα εγκαίνια του μουσείου του Μπελογιάννη αντί η ηγεσία του ΚΚΕ να αρνηθεί να παρευρεθεί και να καταγγείλει τον Τσίπρα ως προδότη-εγκληματία της χώρας που τελεί πλέον υπό καθεστώς προτεκτοράτου και κατοχής για το λαό, ο Κουτσούμπας αντιθέτως πήγε, τον είπε απλώς «ρίψασπι» και κάλεσε τον λαό «για νέους αγώνες» «για το σοσιαλισμό»!

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΘΑΦΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ  ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΘΥΣΑΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΟ ‘ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ’ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΙΤ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ ΠΟΥ ΠΡΟΔΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. ΦΥΣΙΚΑ, ΑΝΑΛΟΓΑ ΘΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (ΝΔ, ΑΝΕΛ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ . ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΟΜΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΓΩΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, Η ΤΟΥ ΦΑΡΑΖ ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ.

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΟΧΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ, ΔΕΞΙΟΥΣ, ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Ή ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ (ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΤΟ ΕΥΡΩ ΟΠΩΣ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ), ΤΟ ΝΑΤΟ, ΤΟ  ΔΝΤ, ΤΟΝ ΠΟΕ, ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΚΟΠΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜΟ) ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΞΗΣ.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ                                    
                                       29/3/2017

                                www.mekea.org



Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Paul Craig Roberts: Η εξαφάνιση της Αριστεράς



Η εξαφάνιση της Αριστεράς

Του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία  παραδοσιακά αγωνιζόταν για  την εργατική τάξη ( ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι η πολιτική της  ταυτότητας (τίτλου, ταμπέλας, σφραγίδας).

Η «Αριστερά» δεν αγωνίζεται  πια για την εργατική τάξη, την οποία απορρίπτει με περιφρόνηση ως τους «αξιοθρήνητους του Τραμπ», δηλαδή άτομα που χαρακτηρίζει ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η αποστροφή προς τους ομοφυλόφιλους. Αντίθετα, η «Αριστερά» υπερασπίζεται τις υποτιθέμενες περιθωριοποιημένες ομάδες-θύματα: τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες και τους ερμαφρόδιτους. Tα κοινά WC (ανδρών/γυναικών), θέμα πολεμικής (στις ΗΠΑ) που είναι απίθανο να κινητοποιήσει πολλούς Αμερικανούς, είναι πιο σημαντικό για την «Αριστερά» από την εργατική τάξη.   
                                                                                                             
 Όλοι οι άνθρωποι με λευκή επιδερμίδα, εκτός από τους αριστερούς και τις θυματοποιημένες γυναίκες, είναι κατά τεκμήριο ρατσιστές. Ο ρατσισμός και η θυματοποίηση είναι οι εξηγήσεις για τα πάντα –για όλη την ιστορία, όλους τους θεσμούς, ακόμη και για το αμερικανικό Σύνταγμα. Αυτό το πρόγραμμα της «Αριστεράς» αποκόπτει την αριστερά από την τάξη των εργαζομένων, που έχουν εγκαταλειφθεί και από τα δυο πολιτικά κόμματα και έχει τερματίσει τη σύνδεση της «Αριστεράς» με το λαό.

Η Κατάρρευση της αριστεράς ως πραγματικής και αποτελεσματικής πολιτικής δύναμης ακολούθησε τη σοβιετική κατάρρευση. Οι προλετάριοι αντιστέκονταν στην εκμετάλλευσή τους και πριν τη δημοσίευση του Das Kapital του Μαρξ το 1867. Αλλά ο Μαρξ κατέστησε την εκμετάλλευση της εργασίας υπόθεση αγώνα που είχε με το μέρος του την Ιστορία. Η επανάσταση των μπολσεβίκων φάνηκε να επιβραβεύει τον Μαρξ με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως και της ανακήρυξης του σοβιετικού κομμουνισμού.

Οι σοβιετικές πρακτικές διέψευσαν τις αριστερές ελπίδες και προσδοκίες, αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε ένα σύστημα το οποίο μιλούσε εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση το 1991 οι νεοσυντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι διακήρυξαν πως η Ιστορία επέλεξε τον καπιταλισμό αντί της εργατικής τάξης και πως η πρόβλεψη του Μαρξ για τον θρίαμβο της εργατικής τάξης είχε αποδειχθεί λανθασμένη.

Η Σοβιετική κατάρρευση ώθησε την κομμουνιστική Κίνα και την σοσιαλιστικήν Ινδία να αλλάξουν την οικονομική πολιτική τους και να ανοίξουν τις αγορές τους στο ξένο κεφάλαιο. Χωρίς ανταγωνιστή, ο καπιταλισμός δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να αυτοσυγκρατείται και να επιτρέπει την ευρεία πρόσβαση στην αύξηση του εισοδήματος και του πλούτου. Οι καπιταλιστές άρχισαν να τα μαζεύουν όλα για τον εαυτό τους. Πολλές μελέτες υπολόγισαν ότι τα κέρδη της παραγωγικότητας, τα οποία προηγουμένως πήγαιναν στην εργατική δύναμη, τώρα τα απομυζούσε αποκλειστικά ο μεγάλος πλούτος.

Η μια λεωφόρος προς τη συγκέντρωση του εισοδήματος και του πλούτου είναι η εξέλιξη της οικονομίας σε χρηματοπιστωτική ( τονίζει ο Μάϊκλ Χιούντσον και προαναγγέλλει ο Μαρξ στον 3ο Τόμο του Κεφαλαίου). Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μπόρεσε να διοχετεύσει το διαθέσιμο εισόδημα της τάξης των εργαζομένων σε αμοιβές τραπεζών ( υποθήκες, δάνεια για αγορά αυτοκινήτων, δάνεια σπουδών, καταναλωτικά, πιστωτικές κάρτες).

Η άλλη λεωφόρος ήταν η εξαγωγή των αμερικανικών θέσεων εργασίας, την οποία ο Τραμπ σφοδρά αντιμάχεται. Κοιτάξτε τι συνέβη: Η Γουώλ Στρητ είπε στους Αμερικανούς βιομήχανους να μεταφέρουν την παραγωγή τους στη Κίνα για να αυξήσουν τα κέρδη τους χάρις στη φτηνότερη εργασία και το μικρότερο κανονιστικό κόστος, αλλιώς η Γουώλ Στρήτ θα χρηματοδοτήσει την επιθετική αγορά των εταιρειών τους και οι νέοι ιδιοκτήτες θα αυξήσουν τη κερδοφορία μεταφέροντας την παραγωγή στο εξωτερικό. Μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων διέταξαν τους προμηθευτές τους να χαμηλώσουν τις τιμές τους στα κινεζικά επίπεδα.

΄Οσο οι θέσεις απασχόλησης βρίσκονταν στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο μέρος του κέρδους παραγωγικότητας πήγαινε στους εργαζόμενους. ΄Ετσι, το πραγματικό μέσο οικογενειακό εισόδημα αυξήθηκε στη πορεία του χρόνου και η αγοραστική δύναμη του καταναλωτικού κοινού έδινε ώθηση στην αμερικανική οικονομία προς την επιτυχία, για ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του λαού.

Όταν οι δουλειές μεταφέρθηκαν στην Ασία, η αύξηση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος των εργαζομένων σταμάτησε και το εισόδημα μειώθηκε. Η μεγάλη προσφορά εργασίας και το χαμηλότερο κόστος στέγης στην Ασία εσήμαινε ότι οι ντόπιοι εργάτες δεν ήταν αναγκαίο να πληρωθούν την αξία της συμβολής τους στη παραγωγή. Η διαφορά μεταξύ του αμερικανικού και του ασιατικού ημερομισθίου ήταν μεγάλη και πήγαινε στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, αυξάνοντας το ύψος των «δώρων απόδοσης» προς τα στελέχη τους και τα κέρδη κεφαλαίου (αύξηση της τιμής των μετοχών, από τα μεγαλύτερα κέρδη) για τους μετόχους.

Στο βιβλίο μου «Η αποτυχία του Καπιταλισμού του Laissez Faire», που δημοσιεύτηκε το 2013, υπολόγισα, με τις διαθέσιμες πληροφορίες της εποχής, ότι κάθε χίλιες βιομηχανικές θέσεις εργασίας που μεταφέρθηκαν στη Κίνα απέδιδαν στην αμερικανική εταιρεία εξοικονόμηση εργατικού κόστους 32.000 δολαρίων την ώρα. Αυτή η εξοικονόμηση κόστους δεν μεταφράσθηκε σε χαμηλότερες τιμές για τον Αμερικανό καταναλωτή της εξαχθείσας παραγωγής. Οι εξοικονομήσεις κόστους μεταφράστηκαν σε αύξηση των εισοδημάτων των στελεχών της επιχείρησης και των μετόχων. ΄Ετσι, η μετανάστευση των επιχειρήσεων επέτρεψε την μονοπώληση των κερδών παραγωγικότητας από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και τα στελέχη τους.

Αντί να ανταποκριθεί στη στήριξη της εργατικής τάξης από τον Τραμπ και τα μέτρα του υπέρ αυτής από την πρώτη βδομάδα της προεδρίας του –την κατάργηση της συμφωνίας ΤΤΡ και το κάλεσμα στους αυτοκινητοβιομηχάνους να επαναπατρίσουν τη παραγωγή τους- η «αριστερά» κινητοποιούνταν πέριξ μιας ομάδας-θύματος, των παράνομων μεταναστών. Η «αριστερά» φθάνει στο να βάζει μη-Αμερικανούς πολίτες υπεράνω της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Ο Τραμπ εκλέχτηκε από την εργατική τάξη. Αν η αριστερά ιστορικά προσδιορίζεται ως ο πρόμαχος της εργατικής τάξης, τότε ο Τραμπ είναι ο υπερασπιστής της εργατικής τάξης και η «αριστερά» είναι ο εχθρός της.

Σε όλη τη διάρκεια του ανταγωνισμού για την ανάδειξη του ρεπουμπλικανού προεδρικού υποψηφίου, η «αριστερά» συμμάχησε με το κατεστημένο των βαθύπλουτων καπιταλιστών ολιγαρχών και του πολεμοκάπηλου συμπλέγματος συμφερόντων πέριξ του Πενταγώνου και των υπηρεσιών ασφαλείας, εναντίον του Τραμπ. Και με την έναρξη της προεδρίας του Τραμπ είναι η «αριστερά» που επιζητεί την απονομιμοποίησή του και  την παραπομπή του στη διαδικασία της καθαίρεσης.

Το Δημοκρατικό Κόμμα πέθανε επί καθεστώτος Κλίντον, όταν ο Κλίντον, συμμάχησε με το Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC). Συχνά διερωτήθηκα ποιος χρηματοδοτεί αυτό το Συμβούλιο. Θαυμάσια θα μπορούσαν να είναι οι (πολυδισεκατομμυριούχοι) αδελφοί Koch, αφού το DLC μετέτρεψε το Δημοκρατικό Κόμμα σ’ ένα άλλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Το DLC έπεισε τους Δημοκρατικούς ότι ήττες των προεδρικών υποψηφίων Μονταίηλ και Μακγκόβερν απέδειξαν ότι ο οικονομικός «λαϊκισμός» δεν είναι βιώσιμος. Οι Δημοκρατικοί θα όφειλαν να γυρίσουν τη πλάτη τους στην αριστερά και να εγκολπωθούν τις «καθιερωμένες αξίες» και τις «λύσεις που υπαγορεύει η αγορά». Το DLC ήταν μέγας υποστηρικτής της NAFTA ( Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου Βορείου Αμερικής). Αναφέρεται ότι ο Γουίλ Μάρσαλ του DLC θεωρούσε τους ειρηνιστές και διαδηλωτές κατά του ιρακινού πολέμου αντι-Αμερικανούς και συνιστούσε στους Δημοκρατικούς να κρατηθούν μακριά.

Κοντολογίς η οδηγία ήταν: συναγωνισμός με τους Ρεπουμπλικανούς για τις χρηματοδοτήσεις των πολύ μεγάλων εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αυτό σίγουρα καρποφόρησε για τους Κλίντον, αλλά όχι για το Δημοκρατικό Κόμμα.

Καθώς οι «λύσεις που υπαγόρευε η αγορά» εξόριζαν τις βιομηχανικές θέσεις εργασίας από τις ΗΠΑ, τα οικονομικά του Δημοκρατικού Κόμματος έφθιναν, μαζί με τον αριθμό των μελών και την ισχύ του. Σήμερα Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί εξαρτώνται για την χρηματοδότηση της πολιτικής εκστρατείας τους από τις ίδιες ιδιοτελείς ομάδες συμφερόντων. ΄Ετσι τελείωσε ο δεσμός του Δημοκρατικού Κόμματος με την εργατική τάξη.

Το ερώτημα είναι: Μπορεί ο Τραμπ να σταθεί ακλόνητος υπέρ της εργατικής τάξης όταν και τα δυο πολιτικά κόμματα και τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, τα Θινκ Τανκς, τα Πανεπιστήμια, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, το σύμπλεγμα συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας, η Γουώλ Στρητ και τα δικαστήρια ορθώνονται εναντίον της τάξης των εργαζομένων;

Ποιος θα βοηθήσει τον Τραμπ να βοηθήσει την εργατική τάξη;

Πηγή:
http://www.paulcraigroberts.org/2017/01/25/demise-left-paul-craig-roberts/

Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού
http://www.anixneuseis.gr/?p=161153




_._




Σημείωση: Το παρόν ιστολόγιο οπωσδήποτε δεν ταυτίζεται απόλυτα με τα Κείμενα που περιλαμβάνονται στο Θέμα «Άλλες Δημοσιεύσεις». Όμως θεωρούμε ότι συνιστούν αξιοσημείωτες επισημάνσεις που συνδράμουν σημαντικά στον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του ελληνικού λαού.


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Το κίνημα της Αντιπαγκοσμιοποίησης φουντώνει και στη γειτονιά μας: Τώρα με το ιταλικό ΟΧΙ!



Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Το κίνημα της Αντιπαγκοσμιοποίησης φουντώνει και στη γειτονιά μας: Τώρα με το ιταλικό ΟΧΙ!

Το σφυροκόπημα ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης συνεχίζεται. Τώρα ήταν η σειρά του ιταλικού λαού, ο οποίος καταψήφισε μαζικά την προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση του Πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, κάνοντας μια μίνι-επανάσταση τόσο ενάντια στην ντόπια ελίτ όσο και στις ευρωπαϊκές ελίτ, αφού δεν υπάρχει αμφιβολία για τις αντι-ΕΕ διαθέσεις της ψήφου. Ήταν μια νίκη του άτυπου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος που θεριεύει μέρα με τη μέρα!

Οι Ιταλοί νέοι εξεγέρθηκαν μαζικά κατά της ΕΕ κατεβαίνοντας συχνά στους δρόμους και αμέσως μετά το δημοψήφισμα, για να διαδηλώσουν κατά της ΕΕ ως της βασικής υπαίτιας της ανεργίας που μαστίζει κυρίως τους νέους. Έτσι σπάει το Μεσογειακό «Μέτωπο της απάτης» που ήθελε να στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με Ρέντσι και Podemos, αφού ο μεν πρώτος ήδη πετάχθηκε στα σκουπίδια της Ιστορίας (όπως θα πεταχτεί και ο ίδιος ο Τσίπρας, αν και γι’ αυτόν και τους συν-απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ, που εγκλημάτησαν σε βάρος του Ελληνικού λαού, αυτή θα ήταν η μικρότερη τιμωρία) ενώ το δεύτερο (Podemos) πάει για τα σκουπίδια πριν ακόμη δοκιμαστεί.
Το  ΟΧΙ ήταν συντριπτικό με τη διαφορά να αγγίζει σχεδόν τις 20 ποσοστιαίες μονάδες (41% έναντι 59%), φανερώνοντας την αντίθεση της ιταλικής κοινωνίας στις εφαρμοζόμενες πολιτικές υπό τη χορηγία της ΕΕ που στραγγαλίζουν οικονομικά την πλειοψηφία. Το βράδυ της Κυριακής, ο Γιούνκερ, ο Σουλτς, ο Σόιμπλε αλλά και ο «αριστερός» Τσίπρας δεν πρόλαβαν να πανηγυρίσουν την επικράτηση του δικού τους Βαν ντερ Μπέλλεν στις εκλογές της Αυστρίας, με την απάντηση να έρχεται άμεσα και αυτή τη φορά από τον ευρωπαϊκό νότο, ξυπνώντας νέους εφιάλτες στην Υπερεθνική Ελίτ για το μέλλον του οικοδομήματός της.

Το γεγονός πως τα καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να δώσουν την εικόνα ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι η αποδοκιμασία απλά και μόνο στο πρόσωπο του Ρέντσι, δεν μπορεί να συσκοτίσει την πραγματική εικόνα. Η ψήφος της Κυριακής είχε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς δόθηκε στους Ιταλούς η ευκαιρία να μπουν στο χορό που άνοιξε πέρσι τον Ιούνιο η Μεγάλη Βρετανία και να εκδηλώσουν ξεκάθαρα τη δυσαρέσκειά τους για την ΕΕ στο σύνολό της. Μια ΕΕ που καταδικάζει 1 στους 4 σε καθεστώς ένδειας και τους νέους σε μαζική ανεργία. Αποτελέσματα τα οποία ανάγονται στην εφαρμογή των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών της παγκοσμιοποίησης, όπου αυτή επιβάλλεται. Οι «4 ελευθερίες» –η πεμπτουσία της παγκοσμιοποίησης– είναι αυτές που καταστρέφουν κάθε δυνατότητα άσκησης οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας. Η απελευθέρωση της αγοράς προϊόντων και εργασίας (ανοιχτά σύνορα) είναι αυτή που ευθύνεται για την εκτόξευση της ανεργίας αλλά και των εθνικών χρεών, πλημμυρίζοντας τις τοπικές κοινωνίες με προϊόντα που δεν παράγουν οι ίδιες και δημιουργώντας ελλείμματα και χρέη. Γι’ αυτό και η μεγάλη πλειοψηφία των άνεργων νέων της Ιταλίας ψήφισε, μέσω του δημοψηφίσματος, κατά της ΕΕ και των εφαρμοστικών της νόμων.

Η απελευθέρωση των υπηρεσιών, η παραχώρηση δηλαδή στο ιδιωτικό κεφάλαιο κοινωνικών παροχών όπως η υγεία και η παιδεία, έρχονται  να συμπληρώσουν σε κοινωνικό επίπεδο την λαϊκή εξαθλίωση, σε συνδυασμό με τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας. Αυτή είναι η ΕΕ και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και αυτήν καταψήφισαν οι Ιταλοί.

Οι μεγαλύτερες δυνάμεις της αντιπολίτευσης που υποστήριξαν το ΟΧΙ, όπως το Κίνημα των 5 Αστέρων του Πέπε Γκρίλο,  τάσσονται ανοιχτά  υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από την Ευρωζώνη (που φυσικά θα οδηγήσει, για οικονομικούς λογούς, αναπόφευκτα στην έξοδο από την ΕΕ, έστω και αν δεν το ομολογούν) και ζητούν άμεσες εκλογές που μπορεί να επιφέρουν πολύ σημαντικές εξελίξεις. Όπως λένε οι αναλυτές, η Ιταλία αποτελεί τον σεισμογράφο της ΕΕ καθώς, «καταγράφει μικρές πολιτικές δονήσεις που στη συνέχεια εξαπλώνονται στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο ως μεγαλύτερο σοκ». Έχοντας υπόψη το ιδιαίτερα προβληματικό τραπεζικό σύστημα της γείτονος χώρας, αντιλαμβανόμαστε ότι οι αναταράξεις που πιθανόν θα υπάρξουν θα επιφέρουν ρήγματα στην εξουσία των κομισάριων της ΕΕ, αφήνοντας χώρο στον λαϊκό παράγοντα να δράσει.

Είναι εμφανές από τα αλλεπάλληλα γεγονότα σε όλον τον κόσμο, από το βρετανικό Brexit, μέχρι τη νίκη Τραμπ, και από τις νίκες των αντιδυτικών υποψήφιων στις εκλογές της Μολδαβίας και της Βουλγαρίας μέχρι το ιταλικό δημοψήφισμα, ότι ένα πελώριο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης γιγαντώνεται. Ο λαϊκός παράγοντας σε κάθε ευκαιρία που του δόθηκε το τελευταίο εξάμηνο όρθωσε το ανάστημά του ενάντια στην Υπερεθνική Ελίτ. Τώρα μένει οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι φοιτητές, οι άνεργοι κ.λπ. να μετατρέψουν αυτό το άτυπο κίνημα σε ένα πραγματικό όχημα πάλης που θα αγωνιστεί για τον αυτοκαθορισμό κάθε λαού μέσω της αποκατάστασης της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας κάθε χώρας.

Για εμάς η άνοδος των επονομαζόμενων από το σύστημα «λαϊκιστικών» κομμάτων είναι μια θετική εξέλιξη, καθώς είναι (δυστυχώς) οι μόνες πολιτικές δυνάμεις που διατυπώνουν αιτήματα σύγκρουσης με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Σε αντίθεση με την «Αριστερά» παγκοσμίως που είτε είναι πλήρως ενταγμένη στο σύστημα (βλ. ΣΥΡΙΖΑ) είτε ζει έναν αιώνα πίσω και αδυνατεί να εκφράσει τα σύγχρονα αιτήματα της ταξικής πάλης.
Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου και γενικότερα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης δεν πρόκειται να την εμπιστευθούν ξανά, γι’ αυτό το λόγο πρέπει να παλέψουμε σήμερα για την οικοδόμηση ενός πραγματικού αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα επιδιώκει την εθνική κυριαρχία και την οικονομική αυτοδυναμία κάθε χώρας ως απαραίτητη συνθήκη για την πάλη για κοινωνική απελευθέρωση. Ενός κινήματος πραγματικά διεθνιστικού που θα προβάλλει την συνεργασία των λαών στις βάσεις της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, μακριά από τις ανθρωποφαγικές αξίες του ανταγωνισμού και του κέρδους. Τέλος, ενός κινήματος πραγματικά δημοκρατικού, με δομές που να εξασφαλίζουν την ισοκατανομή της δύναμης ανάμεσα στα μέλη του.

Σε αυτό το κίνημα, είναι ευπρόσδεκτος όποιος παλεύει ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της, ασχέτως ιδεολογικών καταβολών. Μόνο έτσι τα λαϊκά στρώματα, που παλιά ψήφιζαν αριστερά και τώρα μετακινούνται μαζικά προς τα εθνικιστικά κόμματα, θα μπορέσουν να αγωνιστούν για συστημική αλλαγή σε κάθε χώρα.
Αυτό το κίνημα είναι το ΜΕΚΕΑ και σε καλούμε να το ενισχύσεις για να δώσει και ο ελληνικός λαός την δική του απάντηση στους δυνάστες του!



                                        www.mekea.org





Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Κάστρο, Τσε και οι απατεώνες της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς



Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Κάστρο, Τσε και οι απατεώνες της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς

Δεν πρόλαβε να γραφτεί ο επικήδειος για τον Κάστρο και διάφορες ψευδο-«αποκαλύψεις» βγαίνουν στο φως όχι μόνο από συστημικές και γενικά παγκοσμιοποιητικές πηγές, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά διακινούνται ευρέως στον Ελληνικό πατριωτικό και ιδίως εθνικιστικό χώρο, από τον οποίο –παρά τον αμετανόητο συχνά αντικομουνισμό του– θα περίμενε κανείς στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε περισσότερη ευθυκρισία για τον σθεναρά αντιστασιακό ρόλο του Κουβανέζικου καθεστώτος στην Παγκοσμιοποίηση και τον εθνικο-απελευθερωτικό (πέρα από τον κοινωνικο-απελευθερωτικό) του χαρακτήρα.

Έτσι, η πρώτη ψευδο-αποκάλυψη για να σπιλώσει τον ρόλο Κάστρο είναι ότι είχε απευθύνει χαιρετισμό στον Τσίπρα για τις πολιτικές του. Όμως, πρόκειται για τη μισή αλήθεια, γιατί στην πραγματικότητα ο Κάστρο είχε απευθύνει χαιρετισμό λίγες ώρες μετά το ιστορικό ΟΧΙ του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και μην ξέροντας βέβαια ότι οι απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ ήδη είχαν πάρει απόφαση να το ανατρέψουν την επομένη. Είναι δηλαδή φανερό ότι όταν όλη η παγκόσμια «αριστερά» ήταν εντελώς μπερδεμένη για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και συνήθως τον στήριζε, πως και η σχετική  πληροφόρηση που θα πήγαινε στον Κάστρο θα ήταν διαστρεβλωμένη – παρότι βέβαια θα μπορούσε να συμβουλευτεί έστω το ΚΚΕ για τον ρόλο του.

Είναι όμως τέτοιο το θράσος των απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα μαθαίνουμε ότι ο αρχι-απατεώνας Τσίπρας θα μεταβεί για την κηδεία του Κάστρο στην Αβάνα, στην πραγματικότητα προκειμένου να εξαργυρώσει τον ψευτο-εναλλακτικό και δήθεν «αντιστασιακό» ρόλο που του έχουν χαρίσει τα αφεντικά του στη Νέα Τάξη, ώστε να εξαπατά θρασύτατα τους λαούς ότι είναι αριστερός και επαναστάτης. Και έτσι θα έχουμε το άθλιο θέαμα (με την απαράδεκτη συμπαιγνία του Ραούλ) ο αρχηγός των «αριστερών» δωσίλογων να ποζάρει στην ιστορική κεντρική πλατεία της Αβάνας, μαζί με πραγματικούς αριστερούς ηγέτες όπως ο Μαδούρο και ο Μοράλες..!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Κάστρο μαζί με τον Τσε πρωτοστάτησαν στην τελευταία επανάσταση του 20ου αιώνα: την Κουβανέζικη Επανάσταση, που στηρίχτηκε από τη Σοβιετική Ένωση, η οποία, παρά το ότι το 1959 δεν ήταν πια η μετεπαναστατική Ρωσία τού 1917, δεν έπαυε να έχει την ίδια (όπως στην αρχή της Επανάστασης) ιδεολογία και να συνεχίζει να δημιουργεί μια κοινωνία όπου οι βασικές ανάγκες όλων των πολιτών καλυπτόντουσαν. Με αυτή την έννοια εξακολουθούσε να αποτελεί για πολλούς τον φωτεινό επαναστατικό φάρο ανά την Υφήλιο.

Αυτό προσπάθησαν και οι Κάστρο και Τσε να κάνουν και στην Κούβα, όπου κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μοναδικό καθεστώς στη Λατινική Αμερική, που δεν ενσωματώθηκε (όσο τουλάχιστον τα ηνία τα είχε ο ίδιος ο Φιντέλ) στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Έτσι μπόρεσαν και αυτοί να δημιουργήσουν, μέσα στην κοιλιά μάλιστα του πιο κτηνώδους καπιταλιστικού κράτους στην Ιστορία, ένα κοινωνικό κράτος με αξιοζήλευτη κάλυψη των βασικών αναγκών των πολιτών για υγεία, εκπαίδευση, κοινωνικές υπηρεσίες κλπ. Ο δε Τσε έγινε και το σύμβολο της επανάστασης γενικά, όταν, αντί να κάτσει στην υπουργική καρέκλα του στην Κούβα, προσπάθησε να μεταφυτεύσει την επανάσταση και στους άλλους λαούς της Λατ. Αμερικής, με πλήρη γνώση βέβαια ότι θα το πλήρωνε αυτό με την ίδια του τη ζωή.

Με την πτώση όμως της Σοβιετικής Ένωσης και την παντοδυναμία της μονολιθικής Δεθνούς Τάξης που ακολούθησε, ο μόνος τρόπος, για να εξακολουθήσει να επιβιώνει η Κουβανέζικη επανάσταση και τα ιδανικά της, θα ήταν η δημιουργία ενός άλλου πόλου εθνών, με βάση τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και της οικονομικής αυτοδυναμίας, όπου θα μπορούσε ο κάθε λαός να έχει το καθεστώς της αρεσκείας του:  σοσιαλιστικό, σοσιαλδημοκρατικό, Περιεκτική Δημοκρατία κλπ..  Στην αρχή φάνηκε ότι κάτι τέτοιο θα επιχειρούσε η Ρωσία με την Ευρασιατική Ένωση, αν και με αντιφατικό τρόπο βέβαια, αφού προσχώρησε στους οικονομικούς θεσμούς της ΝΔΤ, όπως ο ΠΟΕ, και προσπάθησε να βασίσει την ανάπτυξή της στο διεθνές εμπόριο και τις ξένες επενδύσεις, δηλαδή στις πολυεθνικές που ελέγχουν την ΝΔΤ! Η συνέπεια ήταν η δημιουργία συγκρουσιακής κατάστασης με την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία της ΝΔΤ, η οποία απλά ήθελε τη Ρωσία, όπως βέβαια και την Κίνα, για τις αγορές της και όχι φυσικά και για τη συνδιαχείριση του κόσμου..! Με τον ίδιο αντιφατικό τρόπο προσπάθησε να μιμηθεί το παράδειγμα Ρωσίας και Κίνας η Κούβα τού Ραούλ, και τώρα κινδυνεύει να προσαρτηθεί πλήρως στη ΝΔΤ…

Γι’ αυτό και αποτελεί θρασύτατη πρόκληση και απροκάλυπτη ασέβεια απέναντι στον θρυλικό επαναστάτη, Φιντέλ, η περίπτωση των πολιτικών απατεώνων της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς», όπως ο Τσίπρας και η Συριζέικη κομπανία του, που βγήκαν σήμερα και «οδύρονται» για τον ῾κομαντάντε῾, αλλά όταν έκανε επίσημη επίσκεψη στην Λατ. Αμερική ο δικός μας αρχιαπατεώνας, δεν διανοήθηκε βέβαια να επισκεφθεί και την Κούβα, για να μη δυσαρεστήσει τα αφεντικά του (Σόρος κλπ.), και πήγε να δει μόνο τούς ομοϊδεάτες του απατεώνες στη Βραζιλία και Αργεντινή. Δηλαδή αυτούς που, αφού η Υπερεθνική ελίτ που κυβερνά την ΝΔΤ τους χρησιμοποίησε όπως μπορούσε, τους πέταξε στη συνέχεια σαν στυμμένα λεμόνια, όπως αύριο θα πετάξουν και το δικό μας αρχι-απατεώνα Τσίπρα.

Ανάλογα, ένα από τα ηγετικά στελέχη του Occupy Wall Street (οι σημερινοί λαϊκοί «επαναστάτες»!) τολμούσε και δήλωνε στο Russia Today ότι οι διάδοχοι του Κάστρο σήμερα είναι οι…Σάντερς (που υποστήριξε την εγκληματία Χίλλαρυ!) και ο «εργατικός» Κόρμπυν, που έχει πρωτοσυμβουλάτορά του το…γνωστό όργανο του Σόρος και οπαδό της ΕΕ (όπως ειναι άλλωστε και ο ίδιος), τον Βαρουφάκη…

Σήμερα όμως μια άλλη επανάσταση, κατάλληλη για τον 21ο αιώνα, έχει ξεκινήσει “από κάτω” στην Ευρώπη (Αγγλία-Brexit, Γαλλία, Ιταλία κλπ., αλλά και Αμερική). Σημασία εδώ δεν έχει βέβαια ποιοι προσπαθούν να ηγηθούν αυτού του παλλαϊκού κινήματος των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης κατά των βολεμένων από αυτήν και κατά των πολυεθνικών που κυβερνούν τη ΝΔΤ. Οι Φάραζ, Λε Πεν, Γκρίλλο, Τράμπ κλπ., απλά προσπαθούν να ηγηθούν αυτού του τεράστιου λαϊκού κινήματος, αφού η ξεπουλημένη «Αριστερά» δεν διανοείται να αμφισβητήσει τη ΝΔΤ, δηλαδή την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τις πολυεθνικές, και τους θεσμούς της (ΠΟΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ).

Στον βαθμό, επομένως, που παρόμοιοι «ηγέτες» εκφράζουν τα αιτήματα του νέου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, τους υποστηρίζουμε, μέχρι τα λαϊκά στρώματα στο κίνημα αυτό να αναλάβουν τα ίδια την ηγεσία του. O Τραμπ άλλωστε, ακόμη και πριν πάρει την εξουσία, άρχισε ήδη να δείχνει με τις άθλιες δηλώσεις που έκανε για τον θάνατο του Κάστρο, που είναι σα να τις έγραψαν οι βολεμένοι Κουβανέζοι αστοί της Φλόριντας, ότι συντάσσεται με τα θύματα της παγκοσμιοποίησης μόνο στον βαθμό που ο αγώνας τους τον βολεύει για να κάνει πάλι την «Αμερική μεγάλη». Επομένως και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης πρέπει να συντάσσονται μαζί του μόνο στο βαθμό που εκφράζει τα αιτήματά τους.

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, ΟΠΩΣ ΟΙ ΤΣΕ ΚΑΙ ΚΑΣΤΡΟ, ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ, ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ», οι οποίοι όχι μόνο κάνουν τα ίδια ακριβώς που κάνουν τα πολιτικά όργανα των πολυεθνικών, αλλά προσπαθούν και να εξαπατήσουν τα λαϊκά στρώματα ότι δήθεν εκφράζουν τα αιτήματά τους. Ευτυχώς που, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Podemos, παρόμοια κινήματα με σημαντική λαϊκή απήχηση δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες που οι λαοί τους έχουν καταλάβει την απάτη αυτή…







-ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ:


_

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Το MEKEA χαιρετίζει την ιστορική νίκη του Αμερικάνικου λαού κατά της Παγκοσμιοποίησης


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Το MEKEA χαιρετίζει την ιστορική νίκη του Αμερικάνικου λαού κατά της Παγκοσμιοποίησης

9 Νοεμβρίου 2016


Μετά την επανάσταση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης στη Βρετανία τον Ιούνη, μία νέα ακόμη μεγαλύτερη επανάσταση ξημέρωσε με την ακόμη μεγαλύτερη επανάσταση στην Αμερική.

Η νίκη αυτή δεν ανήκει βέβαια στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, ούτε καν στον Τραμπ, όπως θα ισχυριστούν οι συστημικοί κονδυλοφόροι και ανάλογοι ακαδημαϊκοί κλπ.. Η νίκη αυτή ανήκει αποκλειστικά στα θύματα της παγκοσμιοποίησης –και αυτό ανεξάρτητα από το αν και κατά πόσο θα υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του ο Τραμπ.

Οι ίδιοι άνθρωποι που ξεσηκώθηκαν στη Βρετανία και πέτυχαν το Brexit, το οποίο τώρα προσπαθεί με κάθε τρόπο η ντόπια ελίτ σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή ελίτ των Βρυξελλών και την Υπερεθνική Ελίτ γενικότερα να ανατρέψει, ξεσηκώθηκαν τώρα και στην Αμερική. Είναι οι άνεργοι, οι φτωχοί εργάτες και αγρότες, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι, γενικά τα θύματα της παγκοσμιοποίησης που ξεσηκώνονται παντού ενάντια στις «4 ελευθερίες»  της παγκοσμιοποίησης, που είναι στην πραγματικότητα οι ελευθερίες των ελίτ, οι οποίες έχουν φέρει μαζική φτώχεια και εξαθλίωση στη συντριπτική πλειοψηφία των λαών προκειμένου να ευδοκιμεί μια μειονότητα, οι Πολυεθνικές Επιχειρήσεις και οι εξαρτημένοι από αυτές, οι Τράπεζες, οι τοκογλύφοι κλπ. Ποιες είναι αυτές οι «ελευθερίες»;

–η «ελευθερία» κίνησης κεφαλαίου, ώστε να μπορεί να επενδύει όπου είναι φθηνότερα γι’ αυτό, για να μεγιστοποιεί τα κέρδη του δημιουργώντας μαζική ανεργία απ’ όπου φεύγει και συνθήκες εργατικής εξαθλίωσης όπου μετακομίζει.

–η «ελευθερία» κίνησης αγαθών, που σημαίνει καταστροφή κάθε οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών και εξάρτηση από τις ξένες επενδύσεις και τις εισαγωγές για να καλύψει τις ανάγκες του.

–η «ελευθερία» κίνησης υπηρεσιών, που σημαίνει ότι οι υπερεθνικοί κολοσσοί  στις υπηρεσίες (υγεία, μόρφωση, επικοινωνίες, διασκέδαση κλπ) κατακτούν τις αγορές σε όλο τον κόσμο.

–η «ελευθερία» κίνησης εργασίας, που σημαίνει ότι οι εσωτερικές αγορές εργασίας κατακλύζονται από φθηνά εργατικά χέρια που συναγωνίζονται τα ντόπια, ρίχνουν τους μισθούς και οδηγούν στη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας. Γι’ αυτό και η Υπερεθνική Ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση επιβάλλει τις ανοικτές αγορές εργασίας ενώ παράλληλα με τους πολέμους της και την παγκόσμια οικονομική εκμετάλλευση δημιουργεί τα καραβάνια των μεταναστών και προσφύγων που κατακλύζουν τις χώρες.

Ενάντια σε αυτές τις «ελευθερίες» ξεσηκώνονται παντού οι λαοί και ενάντια στους πολέμους της Υ/Ε που έχει αιματοκυλίσει την Μέση Ανατολή και την Ουκρανία και μας έχει φέρει στο χείλος του πυρηνικού ολέθρου. Ο Τραμπ εξέφρασε τα θύματα της παγκοσμιοποίησης στην Αμερική, τόσο γιατί ήρθε αντιμέτωπος με τις Συμφωνίες Ελεύθερου Εμπορίου και τις ανοιχτές αγορές ώστε να ξεζουμίζουν απρόσκοπτα τον λαό οι Πολυεθνικές ή να τον ωθούν στην ανεργία, όσο και επειδή έθεσε καθαρά θέμα μεταστροφής της σχέσης της χώρας με αντιστεκόμενες χώρες στη Νέα Διεθνή Τάξη, όπως η Ρωσία, η Συρία κλπ., και σε αυτή την πορεία ωθήθηκε σε σύγκρουση με όλο σχεδόν το υπερεθνικό και αμερικάνικο κατεστημένο. Γι’αυτό και τον στήριξε όλη η «φτωχολογιά» στις ΗΠΑ, την οποία τα συστημικά φερέφωνα σήμερα λοιδορούν ως «αγράμματη» (και συνεπώς ανίκανη να αποφασίσει για το μέλλον της σε αντίθεση με τους καλοζωισμένους δήθεν «μορφωμένους» που σιτίζονται από την παγκοσμιοποίηση): οι φτωχοί αγρότες, οι άνεργοι, η παραδοσιακή εργατική τάξη και οι μικρομεσαίοι.

Στην ίδια γραμμή και τα εκφυλισμένα μέσα της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» («Γκάρντιαν» κλπ.), που, όπως και με το Brexit, ξεκίνησαν μια νέα εκστρατεία έμμεσης σπίλωσης του κινήματος περί τον Τραμπ ως ρατσιστικού ή και φασιστικού, και πρόβλεψαν ότι έρχεται μια «Δευτέρα Παρουσία» (ίσως για τις ελίτ και τους ίδιους!). Ενώ η «Εφημερίδα των Συντακτών», γνωστή για τον ρόλο της ως του κύριου «αριστερού» φερέφωνου της Νέας Διεθνούς Τάξης στην Ελλάδα, θεωρεί μάλιστα ανθρωπιστικό καθήκον των λαών να έχουν ανοιχτά τα σύνορα (και επομένως και τις αγορές τους!). Στόχος τους δηλαδή είναι η τρομοκρατία που απευθύνεται συνειδητά σε όσους άλλους τολμήσουν να σκεφτούν ότι μπορεί να υπάρχει διέξοδος από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τα όργανα της, τα οποία καταδικάζουν τη μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού στην ανέχεια και την άγρια εκμετάλλευση.

Αντίστοιχα η στομφώδης «αντικαπιταλιστική» αλλά και αντισυστημική Αριστερά δεν «είδε» καμία ταξική διάσταση στις σημερινές ιστορικές εκλογές (που ακόμα και συστημικά μέσα όπως το BBC ανέδειξαν), αλλά βρήκε την ευκαιρία να επαναλάβει τα —άσχετα με τη σημερινή πραγματικότητα—βολικά τσιτάτα της για την ανάγκη να ρίξουμε τον καπιταλισμό ως διέξοδο για τα θύματα του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης! Και πότε αυτό; Όταν η μισή Γη θα έχει πεθάνει από την πείνα και η άλλη μισή από τους πολέμους και τα πραξικοπήματα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ!

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟ BREXIT  ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΙ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΥΝΤΩΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: ΓΑΛΛΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ ΚΛΠ.

ΗΛΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΕΤΑΣΧΕΙ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΕΙΝΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤOΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΡΑΣΜΟ.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΤΑΓΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ ΤΑΞΗ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΩΠΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (ΜΕΚΕΑ) ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ.

ΜΕ ΑΜΕΣΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ:
·         ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ.
·         ΤΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΡΩΤΗΘΗΚΕ Ο ΛΑΟΣ.
·         ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ.
·         ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΤΟΜΕΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.


                                   ΚΑΙ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΣΤΟΧΟ:
ΤΗΝ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΛΥΣΗ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΤΜΗΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

-ΕΝΩΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (ΜΕΚΕΑ)


-ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: