Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1
Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού». [3 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2
Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση. [5 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3
Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα. [9 Δεκεμβρίου 2012...]
Ευρω-Αττίλας στη Κύπρο
[16 Μαρτίου 2013...]
Odious Debt
[11 Απριλίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (Ι)
H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα. [14 Μαρτίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (ΙΙ)
Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση. [21 Μαρτίου 2010...]
Ο Πόλεμος στον Καύκασο
[10 Αυγούστου 2008...]
Υπερκαυκασία. Ήττα του ΝΑΤΟ
[14 Αυγούστου 2008...]
Η Βαλκανική Αποσταθεροποίηση
και τα Προτεκτοράτα: Κόσσοβο και ΠΓΔΜ. [2 Μαρτίου 2008...]
Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη
[13 Φεβρουαρίου 2011...]
Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο
[29 Δεκεμβρίου 2007...]
Το ΠΑΣΟΚ σε «COMA»
[21 Σεπτεμβρίου 2007...]
Εξόριστοι Ποιητές. Erich Fried
[13 Οκτωβρίου 2007...]
Comandante Che Guevara
[8 Οκτωβρίου 2007...]
Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 Next

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Η Αλήθεια για το Εθνικό Μέτωπο και την Μαρίν Λε Πεν



Στην πρόσφατη αρθρογραφία των ημερών ξεχωρίζουν δύο  πολύ ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις τις οποίες παρουσιάζουμε στη συνέχεια.

1) Το κείμενο με θέμα «Η παγκοσμιοποιητική  “Αριστερά” θα πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη στέψη του Μακρόν και τη διάσωση της ΕΕ» που  είναι μικρό απόσπασμα από σημαντικό άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου με τίτλο: Η συστηματική προσπάθεια της Υπερεθνικής Ελίτ για να συντρίψει την “επανάσταση του Brexit”: Από το Brexit και τον Τραμπ στη Λε Πεν.  Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στα Αγγλικά και θα δημοσιευτεί και στα Ελληνικά εντός των ημερών.

2) Το κείμενο με θέμα «Είκοσι αλήθειες για την Μαρίν Λε Πεν» του Τζέιμς Πέτρας.

Τα δύο αυτά δημοσιεύματα φωτίζουν σε σημαντικό βαθμό το διακύβευμα των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Αποκαθιστώντας την αλήθεια και σε αποκαλυπτική αντίθεση με τον προβαλλόμενο από τα ΜΜΕ εμετικό ψευδο-πολιτικό λόγο αρκετών εγχώριων προπαγανδιστών ενός κίβδηλου δήθεν αριστερού (ή μετα-αριστερού) ριζοσπαστισμού ή πατριωτισμού και μιας εθελόδουλης υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Παγκοσμιοποίησης,  υπέρ της οποίας ξορκίζουν το μαζικό πολιτικοκοινωνικό ρεύμα της Μαρίν Λε Πεν και του Εθνικού Μετώπου αποδίδοντας του αυθαίρετα βαθύτερες αναλογίες με το ιστορικό μητροπολιτικό εθνικοσοσιαλιστικό (φασιστικό, ναζιστικό) φαινόμενο ή την εθνικιστική ακροδεξιά.

1-Η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» θα πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη στέψη του Μακρόν και τη διάσωση της ΕΕ

Τάκης Φωτόπουλος

05.05.2017

Η άνοδος στην εξουσία του νεο-εθνικιστικού κινήματος της Λε Πεν στη Γαλλία, το οποίο θα μπορούσε να δώσει θανάσιμο πλήγμα στην ΕΕ και, ενδεχομένως, ακόμη και στο σχέδιο για την παγκόσμια διακυβέρνηση, δεν φαίνεται πιθανή σήμερα. Ο κύριος λόγος γι’ αυτό είναι το γεγονός ότι η τεράστια αντι-παγκοσμιοποιητική και αντι-ΕΕ ψήφος μοιράστηκε στον πρώτο γύρο ανάμεσα στον Μελανσόν της «Αριστεράς», στη Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου (FN), και σε άλλα μικρότερα αντι-ΕΕ κόμματα.
Ακόμα χειρότερα, οι «Αριστεροί» υποστηρικτές του Μελανσόν τώρα προτίθενται είτε να απέχουν είτε να ψηφίσουν τον Μακρόν—υποτίθεται τον ταξικό τους εχθρό– στον δεύτερο και κρίσιμο γύρο! Έτσι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας μεταξύ των υποστηρικτών του Μελανσόν (ο οποίος πέτυχε να κερδίσει σχεδόν το 20% του συνόλου των ψήφων στον πρώτο γύρο) για τις προτιμήσεις τους στον δεύτερο γύρο, περισσότεροι από το ένα τρίτο από αυτούς (35%) δήλωσαν ότι θα στήριζαν τον υποτιθέμενο «ταξικό εχθρό» Μακρόν, ενώ οι υπόλοιποι δήλωσαν ότι θα απόσχουν ή θα ρίξουν λευκή ψήφο.
Είναι επίσης πολύ ενδεικτικό του είδους της «Αριστεράς» της εξαπάτησης που εκπροσωπεί ο πολιτικάντης «τύπου Τσίπρα» Μελανσόν, ότι στην έρευνα αυτή που ο ίδιος οργάνωσε για να ρωτήσει την πρόθεση ψήφου των υποστηρικτών του, η ψήφος στη Λε Πεν δεν ήταν καν στις δυνατές επιλογές! [1] Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το ψευτο-επιχείρημα ότι ο Μελανσόν, με το να καλεί για αποχή, έμμεσα υποστηρίζει τη Λε Πεν, είναι εντελώς αβάσιμο, δεδομένου ότι προϋποθέτει ότι οι αστοί ψηφοφόροι του Μακρόν είναι πιθανότερο να απέχουν από ο,τι οι ψηφοφόροι της Λε Πεν, —κάτι που μπορεί να είναι αλήθεια σε ειρηνικές περιόδους αλλά όχι τώρα, όταν όλο το κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένων των διαδηλωτών της «Αριστεράς» που προκαλούν άγριες ταραχές  στους δρόμους, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους κινητοποιήσει να ψηφίσουν, αν θέλουν να συνεχίσουν να έχουν το «κεφάλι τους ήσυχο» στο μέλλον! Είναι σαφές ότι, για τον Μελανσόν, ακριβώς όπως και για τον Τσίπρα, το κρίσιμο ζήτημα είναι να πάρει την εξουσία και να παραμείνει σε αυτή με κάθε κόστος, ανεξάρτητα από τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει η πολιτική του για τους εργαζόμενους και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Mε έναν πολύ παρόμοιο τρόπο, ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του στη «Αριστερά» δεν έδωσαν δεκάρα για την καταστροφή που επρόκειτο να επιβάλλουν στον Ελληνικό λαό, όταν κυριολεκτικά αντέστρεψαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διενέργησαν τον Ιούνιο του 2015, στο οποίο μια πλειοψηφία των δύο τρίτων απέρριψε ένα νέο Μνημόνιο με τους δανειστές της Υπερεθνικής Ελίτ. [2] Στη συνέχεια, ο ίδιος προχώρησε στο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας (π.χ. αεροδρόμια, λιμάνια, τρένα κ.λπ.) ενώ, σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο που μόλις υπέγραψε, δίνονται ακόμη και μετοχές (αρχικά) της ΔΕΗ προς πώληση. Όλα αυτά, συνοδευόμενα από «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» για την περαιτέρω «φιλελευθεροποίηση» των αγορών (π.χ. επιδείνωση των συνθηκών εργασίας). [3] Ωστόσο, κάθε έντιμος πολιτικός, πόσο μάλλον ένας αριστερός πολιτικός, εν όψει ενός τέτοιου κρίσιμου διλήμματος, απλά θα υπέβαλλε την παραίτησή του, αντί να εφαρμόσει πολιτικές αντίθετες προς τις προεκλογικές του υποσχέσεις. Όχι όμως ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του απατεώνες της «Αριστεράς», οι οποίοι δεν θα κωλώσουν σε τίποτα προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία (για το καλό του λαού, φυσικά!).

Αντίστοιχα, εάν ο Μελανσόν πίστευε πραγματικά αυτά που διακήρυττε για την καταστροφή που σημαίνει η ΕΕ για τον Γαλλικό λαό, θα είχε προσπαθήσει, εδώ και πολύ καιρό, να ενώσει όλες τις πολιτικές αντι-ΕΕ δυνάμεις σε ένα τεράστιο αντι-ΕΕ Μέτωπο, και το αποτέλεσμα θα ήταν, σε συνδυασμό με το Μπρεξιτ, ότι από την Κυριακή 7 του Μάη, η ΕΕ θα είχε μπει στον δρόμο της λήθης. Αντ’ αυτού, ο «ταξικός εχθρός» Μακρόν θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας,  εν μέσω πελώριων πανηγυρισμών της Υπερεθνικής και της Γαλλικής ελίτ, των Χρηματιστηρίων, των αγορών χρήματος κ.λπ.! Αυτό δείχνει ακριβώς γιατί η «Αριστερά» είναι πραγματικά νεκρή και θαμμένη σήμερα, ενώ η εργατική τάξη  και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης γενικότερα, εξαιτίας της  έλλειψης ενός Λαϊκού Μετώπου για την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ) για να τα εκφράσει πραγματικά, μετατοπίζονται μαζικά σε αυτό που βλέπουν ως την ευκολότερη εναλλακτική λύση: τα νεο-εθνικιστικά κινήματα, που, όπως έχει δείξει ξεκάθαρα το παράδειγμα του Τραμπ, κάθε άλλο παρά είναι αξιόπιστα.

Ωστόσο, όταν πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στους πολύ γνωστούς πολιτικούς απατεώνες της φιλελεύθερης «Αριστεράς» (όπως η Κλίντον) ή της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» (όπως ο Σάντερς) και τις «άγνωστες ποσότητες» που εκπροσωπούν οι νεο-εθνικιστές (όπως ο Τραμπ),[4] προτιμούν σαφώς τους τελευταίους. Περιττό να προσθέσω ότι το Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμυ Κόρμπυν θα έχει επίσης την ίδια τύχη με τον Μελανσόν στις προσεχείς γενικές εκλογές στη Βρετανία, καθώς η βρετανική «Αριστερά», αντί να αγωνιστεί μαζί με τους εργαζόμενους και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης για ένα πραγματικό Μπρέξιτ, προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το Μπρέξιτ όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο για τις ελίτ.

Φυσικά, δεν είναι μόνο οι προσωπικές φιλοδοξίες (αν και απέχουν πολύ από το να είναι ασήμαντες!) αυτές που καθορίζουν τη συμπεριφορά των Τσιπρέων και Μελανσόν αυτού του κόσμου. Ωστόσο, η κύρια πολιτική διαφορά μεταξύ της Λε Πεν και του Μελανσόν υποτίθεται ότι ήταν οι αντίστοιχες θέσεις τους για τη μετανάστευση, για την οποία η βλακώδης (και αναχρονιστική) θέση της «Αριστεράς» είναι σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη της Υπερεθνικής Ελίτ, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι και τα άλλα θύματα της παγκοσμιοποίησης (σε αντίθεση με τους αστούς υποστηρικτές της «Αριστεράς», που τυχαίνει να ανήκουν ως επί το πλείστον στους προνομιούχους της παγκοσμιοποίησης), συμφωνούν με τις θέσεις των νεο-εθνικιστών στο θέμα αυτό, όπως έδειξα και αλλού.[5]

Ως εκ τούτου, το φταίξιμο για την πενταετή καταστροφή που θα υποστούν τα Γαλλικά θύματα της παγκοσμιοποίησης, και, ακόμη πιο σημαντικό, η ευθύνη για την απώλεια της ιστορικής ευκαιρίας για τον Γαλλικό λαό να ηγηθεί πανευρωπαϊκού αγώνα για τη συντριβή της ΕΕ —και ενδεχομένως και της παγκόσμιας διακυβέρνησης—πρέπει να αποδοθεί σαφώς στον Μελανσόν, ο οποίος είναι ο βασικός εκπρόσωπος της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» στη Γαλλία σε αυτή την ιστορική στιγμή.
Όπως προσπάθησα να δείξω σε αυτό το άρθρο, οι κυρίως υπεύθυνοι για την αναπαραγωγή και διαιώνιση της Νέας Διεθνούς Τάξης και της αντίστοιχης φτωχοποίησης  των εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο, που είναι τα θύματα της, είναι η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» στην πολιτική σκηνή καθώς και οι υποστηρικτές της στους δρόμους (ορισμένοι από τους οποίους προστατεύονται/ χρηματοδοτούνται/ προωθούνται από τέτοιους καλοπροαίρετους  ευεργέτες όπως ο Τζορτζ Σόρος και οι ελεγχόμενες από αυτούς ΜΚΟ)  Έτσι, το τελικό πλήγμα κατά της ΕΕ, του κύριου θεσμού της παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη, κατά πάσα πιθανότητα θα αποφευχθεί ενόψει των συνδυασμένων επιθέσεων του συνόλου της Υπερεθνικής Ελίτ, των ντόπιων ελίτ, όλων των πολιτικών κομμάτων και των απόλυτα ελεγχόμενων από αυτούς Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που, αποτρέποντας μια νίκη για το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα στη Γαλλία σε αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή, θα συμβάλουν (εσκεμμένα ή μη) στην εφαρμογή του σχεδίου για Παγκόσμια διακυβέρνηση, που προετοιμάζεται μεθοδικά από την Υπερεθνική Ελίτ τις τελευταίες δύο δεκαετίες περίπου.
Στην πραγματικότητα, το μόνο πραγματικά επικίνδυνο κίνημα για την Υπερεθνική Ελίτ στη Γαλλία σήμερα είναι το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, δεδομένου ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους το δήθεν αντικαπιταλιστικό κίνημα του υποψηφίου της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» Μελανσόν είναι τόσο επικίνδυνο για τις ελίτ, όσο επικίνδυνος αποδείχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτές στην Ελλάδα στις εκλογές του Γενάρη 2015. Λίγοι πιστεύουν σήμερα ότι ο Μελανσόν θα διαρρήξει ποτέ τους δεσμούς της Γαλλίας με τη Νέα Διεθνή Τάξη και τους θεσμούς της, αντί απλώς να προσπαθήσει να «βελτιώσει» την ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, η Λε Πεν θα έχανε σχεδόν το σύνολο των υποστηρικτών της αν προσπαθούσε κάτι παρόμοιο, δεδομένου ότι οι ελίτ της ΕΕ θα συνέχιζαν και θα ενέτειναν παραπέρα τον πόλεμο εναντίον της σε περίπτωση που νικούσε, για να εκμηδενίσουν κάθε πιθανότητα να προσπαθήσουν να μιμηθούν το παράδειγμα της άλλα νέο-εθνικιστικά κόμματα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα του Μελανσόν δεν είναι ένα νεο-εθνικιστικό κόμμα, όπως της Λε Πεν, αλλά ένα παραδοσιακό αντι-καπιταλιστικό κόμμα της Γαλλικής Αριστεράς, το οποίο θα μπορούσε να βρει εύκολα δικαιολογίες τύπου ΣΥΡΙΖΑ και των «Μαρξιστών» απατεώνων του, οι οποίοι «κυβερνούν» το Ελληνικό προτεκτοράτο αυτή τη στιγμή. Δηλαδή δικαιολογίες όπως ότι η πτώση του καπιταλισμού είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος και κατά τη διαδικασία αυτή απαιτούνται συμβιβασμοί κ.λ.π. Μια κομμουνιστική επανάσταση του είδους που διακηρύσσει ο Μελανσόν δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ποτέ μέσω βουλευτικών εκλογών, ούτε έχει συμβεί κάτι παρόμοιο ποτέ στο παρελθόν.
Έτσι, αυτό που, κατά πάσα πιθανότητα, θα δούμε στο δεύτερο γύρο είναι η πραγματική “στέψη” του υποψήφιου της Υπερεθνικής Ελίτ Εμμανουέλ Μακρόν, ενός πρώην τραπεζίτη επενδύσεων σε υψηλά αμειβόμενη θέση στην Τράπεζα Ρότσιλντ, η οποία, καθόλου τυχαία, ήταν η πρώτη που εθνικοποιήθηκε από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Μιττεράν με το που ανέλαβε το 1981 –  πριν αναγκαστεί και αυτός να «μπει στο κλαμπ» της ΝΔΤ δύο χρόνια αργότερα! Πιο συγκεκριμένα, ήταν, κυρίως, το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, περισσότερο από κάθε άλλο νεο-εθνικιστικό κόμμα στη Δύση, που αντιλήφθηκε ότι η εθνική κυριαρχία είναι ασύμβατη με την παγκοσμιοποίηση και τη συμμετοχή στους θεσμούς της ΝΔΤ. Όπως τόνισε η Λε Πεν, (με έναν τρόπο που η «Αριστερά» έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό!):
«Η παγκοσμιοποίηση είναι μία βαρβαρότητα, η κάθε χώρα είναι αυτή που θα πρέπει να την περιορίζει και να τη ρυθμίζει [την παγκοσμιοποίηση]. Σήμερα ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού (κεφαλαίου)… Η μετανάστευση «συνθλίβει τους μισθούς», ενώ ο ελάχιστος μισθός γίνεται τώρα ο μέγιστος.» [6]

Στην πραγματικότητα, το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο είναι το πιο σημαντικό νεο-εθνικιστικό κόμμα στην Ευρώπη που θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται στην εξουσία μετά τις Προεδρικές Εκλογές του 2017, αν δεν αντιμετώπιζε ένα συμπαγές μέτωπο όλων των παγκοσμιοποιητικών κομμάτων, υποστηριζόμενο από την Υπερεθνική Ελίτ και συγκεκριμένα από τις Ευρω-ελίτ και τα ΜΜΕ, τα οποία οι ίδιες ελέγχουν, όπως συμβαίνει σήμερα. Όπως  εύστοχα το έθεσε ο Φλοριάν Φιλιππό (Florian Philippot), ο αντιπρόεδρος του Εθνικού Μετώπου και επικεφαλής στρατηγικής, σε μία συνέντευξή του στους Financial Times:
«Οι άνθρωποι που ψήφιζαν αριστερά, που πίστευαν στην αριστερά και που νόμιζαν ότι θα αγωνιζόταν για σημαντικές βελτιώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, την κοινωνική και οικονομική πρόοδο, και για βιομηχανικές πολιτικές…αυτοί οι άνθρωποι έχουν αντιληφθεί ότι παραπλανήθηκαν.» [7]

Όπως ανέφερε το ίδιο ρεπορτάζ των FT, σε κάποιους παρατηρητές της Γαλλικής πολιτικής σκηνής, οι οικονομικές πολιτικές του Εθνικού Μετώπου, που περιλαμβάνουν έξοδο από το ευρώ και τη εισαγωγή περιορισμών στο εμπόριο για να προστατευτεί η βιομηχανία, ακούγεται σαν κάτι που αντιγράφτηκε από πολιτικό μανιφέστο της δεκαετίας του ’30, ενώ ο Κριστιάν Σαν-Ετιέν (Christian Saint-Étienne), ένας οικονομολόγος στην εφημερίδα Le Figaro, περιέγραψε πρόσφατα το όραμα αυτό σαν «Περονιστικό Μαρξισμό».

Στην πραγματικότητα, σε μια πιο πρόσφατη συνέντευξη στους FT, η Μαρίν Λε Πεν πήγε ένα βήμα παραπέρα στην ίδια κατεύθυνση και κάλεσε, εκτός από έξοδο από το Ευρώ, —μια εξέλιξη που περιμένει και ελπίζει να οδηγήσει στην κατάρρευση του Ευρώ, αν όχι και την κατάρρευση της ΕΕ— και εθνικοποίηση των τραπεζών. Την ίδια στιγμή υπερασπίστηκε τις δημόσιες υπηρεσίες και παρουσίασε τον εαυτό της σαν προστάτη των εργαζομένων και των αγροτών μπροστά «στην άγρια και αναρχική παγκοσμιοποίηση… η οποία έφερε περισσότερο πόνο από ευτυχία». [8] Σε σύγκριση, ούτε πέρασε ποτέ από τη σκέψη του ΣΥΡΙΖΑ (και του Βαρουφάκη, που τώρα παριστάνει τον ριζοσπαστικό!) ούτε καν να χρησιμοποιήσει τέτοια συνθήματα πριν από τις εκλογές (πόσο μάλλον μετά!). Περιττό να προσθέσω ότι η εξωτερική πολιτική της είναι πολύ διαφορετική από αυτή του Γαλλικού κατεστημένου, καθώς προϋποθέτει  ριζική αναμόρφωση της Γαλλικής εξωτερικής πολιτικής, όπου οι σχέσεις με το καθεστώς του Σύριου Προέδρου Μπασάρ αλ Ασσαντ θα αποκατασταθούν, και αυτές με τα καθεστώτα του Κατάρ και των κρατών του Κόλπου, τα οποία τα χαρακτηρίζει τρομοκρατικά, θα αναθεωρηθούν. Την ίδια στιγμή, η Λε Πεν βλέπει τις ΗΠΑ σαν πρωταγωνιστή  επικίνδυνων πολιτικών και τη Ρωσία ως πιο κατάλληλο φίλο.

[1] Charles Bremner, “Macron urges rival MPs to defect from ‘dying’ old parties”, The Times, 3/5/2017
[2] Takis Fotopoulos, “The sell-out of Greece by SYRIZA and the bankruptcy of the globalist ‘Left’”, The International Journal of INCLUSIVE DEMOCRACY, Vol. 11, Nos. 1/2 (Winter-Summer 2015), http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol11/vol11_no1_The_Sell-out_of_Greece_by_Syriza_and_the_bankruptcy_of_the_globalist_Left.html
[3] Kerin Hope in Athens, Arthur Beesley in Brussels and Shawn Donnan in Washington, “Agreement cheers markets and potentially opens door to talks on debt relief”, Financial Times,3/5/2017
[4] Τάκης Φωτόπουλος, «Μια Επανάσταση τύπου Brexit στις ΗΠΑ;», πόρταλ Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 5/11/2016
[5] Βλ. λ.χ. Τάκης Φωτόπουλος, «Η δυσφήμηση του BREXIT ως ρατσιστικού, η μεταναστευτική κρίση και η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση», πόρταλ Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 21/9/2016
[6] “Globalization is barbarous, multinationals rule world” – Marine Le Pen, RT, 10/1/2015 http://rt.com/news/212435-france-pen-globalization-barbarity/
[7] Adam Thomson, “France’s far-right National Front seeks voters from the left”, Financial Times,4/1/2015
[8] Anne-Sylvaine Chassany and Roula Khalaf, “Marine Le Pen lays out radical vision to govern France”, Financial Times, 5/3/2015

(Πηγή:   http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/?p=6906)

                              _._

2-Είκοσι αλήθειες για την Μαρίν Λε Πεν

Τζέιμς Πέτρας

01.05.2017

Εισαγωγή: Κάθε μέρα, με απίθανους τρόπους, ηγετικές μορφές από τη δεξιά και την αριστερά, από τον τραπεζικό κόσμο και παριζιάνους διανοουμένους, κατασκευάζουν ιστορίες και προωθούν συνθήματα κατασυκοφάντησης της προεδρικής υποψήφιας Μαρίν Λε Πεν.

Διαστρέφουν το πρόγραμμά της, κολλώντας την ετικέτα «εξτρεμιστική» στη δέσμευσή της υπέρ της τάξης των εργαζομένων και εναντίον του ιμπεριαλισμού. Φόβος και φθόνος για το γεγονός ότι η νέα γυναίκα ηγείται ενός λαϊκού κινήματος έχει εισρεύσει στα αφρίζοντα από σαμπάνια δείπνα των καλεσμένων του Εμμάνουελ «Μάννυ» Μακρόν. Και έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί. Η Λε Πεν απευθύνεται στα στοιχειώδη συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των Γάλλων εργατών, αγροτών, δημοσίων υπαλλήλων, ανέργων και υπο-απασχολούμενων νέων και εργατών σε ηλικία που πλησιάζουν τη συνταξιοδότηση.

Τα ΜΜΕ, η πολιτική τάξη, δικαστικοί αλλά και προβοκάτορες ταραχών επιτίθενται άγρια κατά της Λε Πεν, διαστρέφοντας την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της. Τους εξαγριώνει ότι η Λε Πεν υπόσχεται να αποσύρει τη Γαλλία από την ενιαία διοίκηση του ΝΑΤΟ –τερματίζοντας ουσιαστικά την δέσμευσή της στους αμερικανικούς πολέμους ανά τον κόσμο. Η Λε Πεν απορρίπτει την ολιγαρχική δυναστεία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και τα προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει, από τα οποία θησαύρισαν Ολιγάρχες και Πολυεθνικές επιχειρήσεις. Υπόσχεται να υποβάλει την γαλλική υποταγή στην ΕΕ σε λαϊκό δημοψήφισμα. Η Λε Πεν υπόσχεται να τερματίσει τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αντίθετα να αυξήσει τις εμπορικές συναλλαγές. Θα θέσει τέρμα στην γαλλική εμπλοκή στη Συρία και θα καθιερώσει σχέσεις με το Ιράν και την Παλαιστίνη.

Η Λε Πεν έχει ταχθεί υπέρ μιας Κεϋνσιανής αναζωογόνησης της βιομηχανίας, με έμφαση στη ζήτηση, αντίθετα με το ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα –οικονομία της προσφοράς- του Εμμανουέλ Μακρόν.

Το πρόγραμμα της Λε Πεν αυξάνει τους φόρους στις τράπεζες και στις τραπεζικές συναλλαγές, ενώ επιβάλλει πρόστιμα στη φυγή κεφαλαίων, για να συνεχίσει την χρηματοδότηση συνταξιοδότησης των γυναικών στα 62 χρόνια και των ανδρών στα 65, να διατηρήσει την εβδομαδιαία απασχόληση στις 35 ώρες και να απαλλάξει φορολογίας τις υπερωρίες. Υπόσχεται άμεση κρατική παρέμβαση για την παρεμπόδιση μετανάστευσης βιομηχανιών σε χώρες της Ε.Ε. με χαμηλά ημερομίσθια και την απόλυση Γάλλων εργατών.

Η Λε Πεν έχει δεσμευτεί για την αύξηση των δημοσίων δαπανών για την προστασία των παιδιών, των απόρων και των αναπήρων. ΄Εχει υποσχεθεί να προστατεύσει τους Γάλλους αγρότες από τις επιδοτούμενες φτηνές εισαγωγές. Υπόσχεται περικοπή φόρων κατά 10% για εργαζόμενους με χαμηλές αποδοχές. ΄Εχει δεσμευθεί να αγωνισθεί κατά του σεξισμού και για μισθολογική εξίσωση των γυναικών. Υποστηρίζει το δικαίωμα στην έκτρωση και τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.

Η Μαρίν Λε Πεν θα μειώσει την εισδοχή μεταναστών σε 10.000 τον χρόνο και θα πλήξει τους σχετιζόμενους με τρομοκράτες.

Εμμανουέλ Μακρόν: Μακρο-Δισεκατομμυριούχος και Μικρό-νοιαζόμενος για τον εργαζόμενο.

Ο Μακρόν ήταν ένας τραπεζίτης επενδύσεων στη Τράπεζα Ρότσιλντ & Σια, τράπεζα ολιγαρχία, που πλουτίζει από κερδοσκοπία και από την λεηλασία του Δημοσίου Ταμείου. Ο Μακρόν υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομίας του Φρανσουά Ολάντ από το 2014 ως το 2016. ΄Ηταν τότε που ο Πρόεδρος Ολάντ επέβαλε ένα πρόγραμμα εύνοιας στις επιχειρήσεις, το οποίο περιλάμβανε μια περικοπή φόρων 40 δις. ευρώ για τους πλουσίους.

Ο Μακρόν έχει δεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τις συνδεόμενες με αυτό συνομοσπονδίες Τραπεζών και επιχειρήσεων, των οποίων οι αξιώσεις περιλαμβάνουν: Αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, περικοπή των κοινωνικών δαπανών, απόλυση δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και διευκόλυνση της εξόδου του κεφαλαίου και της εισόδου φθηνών εισαγωγών.

O Mακρόν είναι θερμός υποστηρικτής του ΝΑΤΟ και του Πενταγώνου και ανεπιφύλακτος υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Από την πλευρά τους οι Ολιγάρχες είναι ενθουσιώδεις με τον εναγκαλισμό του Μακρόν στην μεγαλύτερη λιτότητα για τους Γάλλους εργαζομένους, ενώ οι στρατηγοί μπορούν να αναμένουν πλήρη οικονομική υποστήριξη για τους διεξαγόμενους και τους μέλλοντες αμερικανό-Νατοϊκούς πολέμους σε τρεις ηπείρους.

Προπαγάνδα-ρετσινιές και ψέματα

Η φιλοπολεμική, αντιεργατική και οικονομίας-προσφοράς πολιτικές του Μακρόν μας επιτρέπουν ένα μόνο συμπέρασμα: Η Μαρίν Λε Πεν είναι η μόνη υποψήφια της αριστεράς. Το πρόγραμμα και οι δεσμεύσεις της είναι υπέρ των εργαζομένων -όχι της «σκληρής» ή «άκρας» δεξιάς και ασφαλώς όχι «φασιστικές».

Ο Μακρόν από την άλλη πλευρά είναι κηρυγμένος δεξιός εξτρεμιστής –ασφαλώς όχι «κεντρώος», όπως ισχυρίζονται τα μίντια και η πολιτική «ελίτ». Δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς το τραπεζικό ιστορικό του, τους σημερινούς υποστηρικτές του στον κύκλο των ολιγαρχών και τις πολιτικές της υπουργίας του στην κυβέρνηση Ολάντ.
Οι Μακρονιστές κατηγόρησαν την Μαρίν Λε Πεν για ακραίο «εθνικισμό», «φασισμό», «αντισημιτισμό» και «αντιμεταναστευτικό ρατσισμό». Η «γαλλική αριστερά», ή ότι έμεινε από αυτή, έχαψε τυφλά την προπαγάνδα των ολιγαρχών εναντίον της Λε Πεν, παρά την δύσοσμη προέλευση αυτών των συκοφαντιών.

Η Λε Πεν είναι προπάντων η σημαιοφόρος της εθνικής κυριαρχίας: «Πρώτα η Γαλλία! Ο αγώνας της είναι εναντίον των Βρυξελλών και για την κυριαρχία του γαλλικού λαού. Υπάρχει μια ουρανομήκης ειρωνεία στο να στιγματίζεται ως «άκρα δεξιά» ο αγώνας κατά της αυτοκρατορικής πολιτικής εξουσίας. Είναι ύβρις να ευτελίζονται λαϊκά αιτήματα για εθνική δημοκρατική εξουσία επί της βασικής οικονομικής πολιτικής, επί των δημοσίων δαπανών, της πολιτικής εισοδήματος και τιμών, του προϋπολογισμού και των ελλειμμάτων, ως «εξτρεμιστικά και ακροδεξιά».

Η Μαρίν Λε Πεν μεταμόρφωσε συστηματικά την ηγεσία, το κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα και την κατεύθυνση του κόμματος Εθνικό Μέτωπο. Απέβαλε τους αντισημίτες, περιλαμβανομένου του πατέρα της! Μεταμόρφωσε την πολιτική του για τα δικαιώματα της γυναίκας, την έκτρωση, τους ομοφυλόφιλους και τη φυλή. Κέρδισε την υποστήριξη των νέων ανέργων και των βιομηχανικών εργατών, των δημοσίων υπαλλήλων και των αγροτών.

Τρείς φορές περισσότεροι νέοι εργάτες υποστηρίζουν το πρόγραμμά της για την αναζωογόνηση της εθνικής βιομηχανίας, από το δόγμα «Ελεύθερη Αγορά» του Μακρόν. Η Λε Πεν άντλησε υποστήριξη από τους Γάλλους αγρότες όσο και από την πληττόμενη ρευστή επαρχιακή μεσαία τάξη, καταστηματάρχες, υπαλλήλους και εργαζομένους στον τουρισμό και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων.

Παρά τα ρεύματα μεταξύ των γαλλικών μαζών εναντίον των ολιγαρχών, διανοούμενοι και πολιτικοί δημοσιογράφοι πιθηκίζουν την συκοφαντική δυσφήμηση της Λε Πεν επειδή δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν τα περιώνυμα μίντια και τις διοικήσεις των πανεπιστημίων. Δεν θα αναγνωρίσουν τις βαθειές αλλαγές που επισυνέβησαν στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου υπό την ηγεσία της Μαρίν Λεπέν. Είναι οι προφέσορες της αμφιλογίας –μιλούν αριστερά, ενώ πράττουν δεξιά.

Εάν ο Μακρόν κερδίσει αυτή την εκλογή (και τίποτα δεν είναι εγγυημένο), θα εφαρμόσει βεβαίως το «σκληρό» και ακραία νέο-φιλελεύθερο πρόγραμμά του. Όταν οι Γάλλοι εργάτες κατέβουν σε απεργία και οι διαδηλωτές στήσουν οδοφράγματα κατά της λιτότητας του Μακρόν, η πλαστογραφημένη «αριστερά» θα κλαψουρίζει την άσφαιρη κριτική της περί «νόθου λογικής». Θα ισχυρίζονται ότι αυτοί είχαν δίκιο εξ αρχής.

Εάν η Λε Πεν δεν εκλεγεί, ο Μακρόν θα επιβάλει το πρόγραμμά του και θα πυροδοτήσει τη λαϊκή μανία. Η Μαρίν Λε Πεν θα είναι ισχυρότερη υποψήφια στις επόμενες εκλογές… εάν οι δικαστές της Ολιγαρχίας δεν την φυλακίσουν για το έγκλημα υποστήριξης της εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.


(Πηγή:   http://petras.lahaine.org/?p=2139 )


(Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού)



-









Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ: Η άθλια εκδήλωση των δωσίλογων της πρώτης κυβέρνησης “Αριστερά” για τον Μπελογιάννη, ο ρόλος του ΚΚΕ, και η ανάγκη για αγώνα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ: Η άθλια εκδήλωση των δωσίλογων της πρώτης κυβέρνησης “Αριστερά” για τον Μπελογιάννη, ο ρόλος του ΚΚΕ, και η ανάγκη για αγώνα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης

29 Μαρτίου  2017

Η συμμετοχή του Γ. Γ. του ΚΚΕ στα εγκαίνια του μουσείου του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ήταν η σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι της αθλιότητας και σκύλευσης της μνήμης του εκτελεσμένου αγωνιστή, από τη μια μεριά των δωσίλογων του ΣΥΡΙΖΑ και, από την άλλη, της απύθμενης υποκρισίας και εκφυλισμού της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ και της πολιτικής του γραμμής.

Όπως είπε ο Κουτσούμπας, οι χιλιάδες μπελογιάννηδες αγωνίστηκαν με κάθε θυσία, ανυποχώρητοι για ΕΘΝΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.  Γι’ αυτό άλλωστε γιγαντώθηκε και το ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, αφού τελικά η τότε ηγεσία του παραδέχτηκε ότι πρέπει να υπάρξει (όπως είναι φυσικό) πρώτα η εθνική απελευθέρωση, για να δημιουργηθούν έπειτα οι προϋποθέσεις για την κοινωνική αλλαγή. Κι έτσι άφησαν τις «βαθιές» αναλύσεις για τους «ιμπεριαλιστικούς πολέμους» και προχώρησαν στη δημιουργία του ΕΑΜ που ένωσε τη μεγάλη πλειοψηφία του λάου.

Σήμερα το ΚΚΕ κρατά μια άθλια στάση μπροστά στην καταστροφή του ελληνικού λάου και της πατρίδας μας, γιατί δεν ξεσηκώνει αληθινά τα πλατιά λαϊκά στρωματά σε ένα νέο ΕΑΜ, που φυσικά δε θα είναι το ίδιο με τότε, αλλά θα θέτει ισότιμα το ζήτημα όχι μόνο της Εθνικής, αλλά και της Κοινωνικής απελευθέρωσης, αφού η σημερινή κατοχή δεν είναι απλά στρατιωτική όπως τότε, αλλά κατ’ αρχήν οικονομική κατοχή, και κατά συνέπεια πολιτική και πολιτισμική.

Όταν στις εκλογές του 2012, μετά το σοκ των μνημονίων και της βίας που ασκήθηκε πάνω στους Έλληνες, έβγαινε ο μεγαλύτερος ίσως πολιτικός απατεώνας στην ελληνική ιστορία Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ των παρόμοιων απατεώνων Φλαμπουράρη και σία και έλεγε ότι θα σώσει την Ελλάδα και θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς σύγκρουση και άμεση έξοδο από την ΕΕ, η Παπαρήγα και το ΚΚΕ έλεγαν «θα είμαστε λαϊκή αντιπολίτευση», αντί να ξεσηκώσουν την Ελλάδα σε ένα νέο ΕΑΜ, με ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Δηλαδή αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα για να βγει η Ελλάδα από το στόμα του λύκου (βλέπε ΕΕ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ) και να αρχίσει να χτίζει Αυτοδύναμη οικονομία (όπως άλλωστε τότε το ΜΕΚΕΑ πρότεινε στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους, αλλά πήρε την άρνηση όλων).

Έτσι, μετά από αυτή την εγκληματική στάση του ΚΚΕ, ο λαός τους έβαλε στη γωνιά, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση για το λαό, με την ευρύτερη δυνατή λαϊκή συσπείρωση για να αναμετρηθεί στα ίσα με τον Τσίπρα στη συνέχεια. Και όχι μόνο. Θα ήταν το μοναδικό κόμμα της Αριστεράς στον κόσμο που θα ξεκινούσε αγώνα όχι μόνο για την κοινωνική αλλά και την εθνική απελευθέρωση, χωρίς την οποία, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης η πρώτη είναι αδύνατη, εκτός βέβαια αν καταλήξουμε στις τροτσκιστικές ανοησίες της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, τη στιγμή που ούτε μία απλά πανευρωπαϊκή απεργία δεν σημειώθηκε για την ουσιαστική αναίρεση των κατακτημένων με αίμα εργατικών δικαιωμάτων στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Αντ’ αυτού το ΚΚΕ είπε και λέει στο λαό, γίνετε όλοι κομμουνιστές, κάντε την επανάσταση και εγώ θα μπω κεφαλή, όταν γίνει αυτό – και μετά θα βγούμε από την ΕΕ! Δηλαδή ποτέ! Και αυτό όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν οι υποκειμενικές συνθήκες έτσι όπως τις οραματίζεται η μαρξιστική θεωρία του 19ου αιώνα για να γίνει η «επανάσταση», αλλά και για τον απλό λόγο ότι καμία αντισυστημική κοσμοθεωρία δεν μπορεί να γίνει το κυρίαρχο παράδειγμα στα λαϊκά στρώματα όταν καταρχήν δεν αγωνίζεται για την εθνική κυριαρχία ενός λαού που είναι υπό κατοχή. Και η σημερινή κατοχή είναι καταρχήν οικονομική και κατά συνέπεια πολιτική και πολιτισμική.

Από το 2012 κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και φάνηκε ακόμα περισσότερο η εγκληματική έως ύποπτη στάση της ηγεσίας του.

Αφήνουν να περνάει στο ντούκου η Κατοχή της χώρας από την ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΕΛΙΤ, η οποία και βέβαια επιβάλλεται σε αγαστή συνεργασία με την ντόπια ελίτ και την υποστήριξη των ανώτερων στρωμάτων, και παραμυθιάζει τον κόσμο με τον αγώνα για τον επερχόμενο σοσιαλισμό, αντί να παλέψει για την άμεση λύση, την αποτίναξη της κατοχής και την άμεση έξοδο από την ΕΕ, σαν το πρώτο βήμα στην κοινωνική απελευθέρωση.

Έτσι, ενώ έγινε ο σεισμός του ΜΠΡΕΞΙΤ και παντού στον κόσμο αναπτύσσονται κινήματα για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, ενάντια στην Υ/Ε και τη Παγκοσμιοποίηση, για το ΚΚΕ αυτό προφανώς δεν έχει σχέση με τον αγώνα που πρέπει να αναπτυχθεί κι εδώ!

Κατά συνέπεια το ΚΚΕ υιοθετεί πλέον σχεδόν όλη την ατζέντα-προπαγάνδα της Υ/Ε για τον δήθεν «φασιστικό» κίνδυνο που εκπροσωπούν τα κινήματα αυτά, τα οποία έχουν μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, κυρίως από τα εργατικά στρώματα, εφόσον η Αριστερά που έπρεπε να πρωτοστατεί στο σημερινό αγώνα πρωτίστως για εθνική απελευθέρωση, είναι απούσα! Αντιθέτως τα διάφορα τμήματα της Αριστεράς (είτε τα «σοσιαλδημοκρατικά», κατά το ΚΚΕ, είτε «επαναστατικά» όπως το ίδιο), δυστυχώς άμεσα η έμμεσα συμπαρατάσσονται με την ιδεολογία της Υ/Ε και της παγκοσμιοποίησης. Για παράδειγμα δείτε τη στάση του ΚΚΕ στο θέμα των «ανοιχτών συνόρων» που επιβάλλουν τα καθάρματα της ΕΕ και της Υ/Ε, που κάνουν φανερό τον στόχο της ισοπέδωσης μισθών και εργατικών συνθηκών, από την Κίνα και την Ινδία μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική.

Καθαρότερα όμως φαίνεται η στάση του κόμματος αυτού, στα ζητήματα που καίνε άμεσα τον κόσμο. Λειτουργεί σα να είμαστε σε περίοδο «ομαλότητας», αντί να καταγγείλει το έγκλημα κατά της πατρίδας μας, που ξεπουλιέται ολόκληρη στις πολυεθνικές, με αποκορύφωμα το ξεπούλημα της ΔΕΗ, αφού προηγουμένως ξεπουλήθηκαν τα τρένα μας, τα λιμάνια μας και τα αεροδρόμια μας, νομιμοποιώντας έτσι, στην ουσία την Κατοχή, ενώ συγχρόνως προσφέρει και νομιμοποίηση στην δήθεν «κυβέρνηση» των ανδρεικέλων της Υπερεθνικής Ελίτ. Αυτό εκφράζεται σε πολλά επίπεδα, είτε επικοινωνιακά (βλ. τα εγκαίνια του μουσείου Ν. Μπελογιάννης) οπού συναγελαζόταν ο Κουτσούμπας και ο αρχιδωσίλογος …. Τσίπρας, είτε πολιτικά (και μόνο η παραμονή του εν καιρώ κατοχής στη βουλή αποτελεί νομιμοποίηση των δωσίλογων), αλλά ακόμα και σε επίπεδο αγώνα όπου τουλάχιστον δυο φορές λειτούργησαν ως προβοκάτορες για τους αγώνες των αγροτών.

Οι εγκληματίες δωσίλογοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι άθλιοι εντολοδόχοι της Υ/Ε, που όπως τελικά φαίνεται ανεβήκαν στη εξουσία μετά από την έγκριση της, αντιμετωπίζονται «μαλακά» από το ΚΚΕ, σαν να μην βρίσκεται η χώρα μπροστά στο κίνδυνο αφανισμού της. Έτσι και στα εγκαίνια του μουσείου του Μπελογιάννη αντί η ηγεσία του ΚΚΕ να αρνηθεί να παρευρεθεί και να καταγγείλει τον Τσίπρα ως προδότη-εγκληματία της χώρας που τελεί πλέον υπό καθεστώς προτεκτοράτου και κατοχής για το λαό, ο Κουτσούμπας αντιθέτως πήγε, τον είπε απλώς «ρίψασπι» και κάλεσε τον λαό «για νέους αγώνες» «για το σοσιαλισμό»!

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΘΑΦΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ  ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΘΥΣΑΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΟ ‘ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ’ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΙΤ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ ΠΟΥ ΠΡΟΔΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. ΦΥΣΙΚΑ, ΑΝΑΛΟΓΑ ΘΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (ΝΔ, ΑΝΕΛ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ . ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΟΜΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΓΩΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, Η ΤΟΥ ΦΑΡΑΖ ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ.

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΟΧΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ, ΔΕΞΙΟΥΣ, ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Ή ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ (ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΤΟ ΕΥΡΩ ΟΠΩΣ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ), ΤΟ ΝΑΤΟ, ΤΟ  ΔΝΤ, ΤΟΝ ΠΟΕ, ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΚΟΠΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜΟ) ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΞΗΣ.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ                                    
                                       29/3/2017

                                www.mekea.org



Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Paul Craig Roberts: Η εξαφάνιση της Αριστεράς



Η εξαφάνιση της Αριστεράς

Του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία  παραδοσιακά αγωνιζόταν για  την εργατική τάξη ( ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι η πολιτική της  ταυτότητας (τίτλου, ταμπέλας, σφραγίδας).

Η «Αριστερά» δεν αγωνίζεται  πια για την εργατική τάξη, την οποία απορρίπτει με περιφρόνηση ως τους «αξιοθρήνητους του Τραμπ», δηλαδή άτομα που χαρακτηρίζει ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η αποστροφή προς τους ομοφυλόφιλους. Αντίθετα, η «Αριστερά» υπερασπίζεται τις υποτιθέμενες περιθωριοποιημένες ομάδες-θύματα: τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες και τους ερμαφρόδιτους. Tα κοινά WC (ανδρών/γυναικών), θέμα πολεμικής (στις ΗΠΑ) που είναι απίθανο να κινητοποιήσει πολλούς Αμερικανούς, είναι πιο σημαντικό για την «Αριστερά» από την εργατική τάξη.   
                                                                                                             
 Όλοι οι άνθρωποι με λευκή επιδερμίδα, εκτός από τους αριστερούς και τις θυματοποιημένες γυναίκες, είναι κατά τεκμήριο ρατσιστές. Ο ρατσισμός και η θυματοποίηση είναι οι εξηγήσεις για τα πάντα –για όλη την ιστορία, όλους τους θεσμούς, ακόμη και για το αμερικανικό Σύνταγμα. Αυτό το πρόγραμμα της «Αριστεράς» αποκόπτει την αριστερά από την τάξη των εργαζομένων, που έχουν εγκαταλειφθεί και από τα δυο πολιτικά κόμματα και έχει τερματίσει τη σύνδεση της «Αριστεράς» με το λαό.

Η Κατάρρευση της αριστεράς ως πραγματικής και αποτελεσματικής πολιτικής δύναμης ακολούθησε τη σοβιετική κατάρρευση. Οι προλετάριοι αντιστέκονταν στην εκμετάλλευσή τους και πριν τη δημοσίευση του Das Kapital του Μαρξ το 1867. Αλλά ο Μαρξ κατέστησε την εκμετάλλευση της εργασίας υπόθεση αγώνα που είχε με το μέρος του την Ιστορία. Η επανάσταση των μπολσεβίκων φάνηκε να επιβραβεύει τον Μαρξ με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως και της ανακήρυξης του σοβιετικού κομμουνισμού.

Οι σοβιετικές πρακτικές διέψευσαν τις αριστερές ελπίδες και προσδοκίες, αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε ένα σύστημα το οποίο μιλούσε εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση το 1991 οι νεοσυντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι διακήρυξαν πως η Ιστορία επέλεξε τον καπιταλισμό αντί της εργατικής τάξης και πως η πρόβλεψη του Μαρξ για τον θρίαμβο της εργατικής τάξης είχε αποδειχθεί λανθασμένη.

Η Σοβιετική κατάρρευση ώθησε την κομμουνιστική Κίνα και την σοσιαλιστικήν Ινδία να αλλάξουν την οικονομική πολιτική τους και να ανοίξουν τις αγορές τους στο ξένο κεφάλαιο. Χωρίς ανταγωνιστή, ο καπιταλισμός δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να αυτοσυγκρατείται και να επιτρέπει την ευρεία πρόσβαση στην αύξηση του εισοδήματος και του πλούτου. Οι καπιταλιστές άρχισαν να τα μαζεύουν όλα για τον εαυτό τους. Πολλές μελέτες υπολόγισαν ότι τα κέρδη της παραγωγικότητας, τα οποία προηγουμένως πήγαιναν στην εργατική δύναμη, τώρα τα απομυζούσε αποκλειστικά ο μεγάλος πλούτος.

Η μια λεωφόρος προς τη συγκέντρωση του εισοδήματος και του πλούτου είναι η εξέλιξη της οικονομίας σε χρηματοπιστωτική ( τονίζει ο Μάϊκλ Χιούντσον και προαναγγέλλει ο Μαρξ στον 3ο Τόμο του Κεφαλαίου). Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μπόρεσε να διοχετεύσει το διαθέσιμο εισόδημα της τάξης των εργαζομένων σε αμοιβές τραπεζών ( υποθήκες, δάνεια για αγορά αυτοκινήτων, δάνεια σπουδών, καταναλωτικά, πιστωτικές κάρτες).

Η άλλη λεωφόρος ήταν η εξαγωγή των αμερικανικών θέσεων εργασίας, την οποία ο Τραμπ σφοδρά αντιμάχεται. Κοιτάξτε τι συνέβη: Η Γουώλ Στρητ είπε στους Αμερικανούς βιομήχανους να μεταφέρουν την παραγωγή τους στη Κίνα για να αυξήσουν τα κέρδη τους χάρις στη φτηνότερη εργασία και το μικρότερο κανονιστικό κόστος, αλλιώς η Γουώλ Στρήτ θα χρηματοδοτήσει την επιθετική αγορά των εταιρειών τους και οι νέοι ιδιοκτήτες θα αυξήσουν τη κερδοφορία μεταφέροντας την παραγωγή στο εξωτερικό. Μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων διέταξαν τους προμηθευτές τους να χαμηλώσουν τις τιμές τους στα κινεζικά επίπεδα.

΄Οσο οι θέσεις απασχόλησης βρίσκονταν στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο μέρος του κέρδους παραγωγικότητας πήγαινε στους εργαζόμενους. ΄Ετσι, το πραγματικό μέσο οικογενειακό εισόδημα αυξήθηκε στη πορεία του χρόνου και η αγοραστική δύναμη του καταναλωτικού κοινού έδινε ώθηση στην αμερικανική οικονομία προς την επιτυχία, για ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του λαού.

Όταν οι δουλειές μεταφέρθηκαν στην Ασία, η αύξηση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος των εργαζομένων σταμάτησε και το εισόδημα μειώθηκε. Η μεγάλη προσφορά εργασίας και το χαμηλότερο κόστος στέγης στην Ασία εσήμαινε ότι οι ντόπιοι εργάτες δεν ήταν αναγκαίο να πληρωθούν την αξία της συμβολής τους στη παραγωγή. Η διαφορά μεταξύ του αμερικανικού και του ασιατικού ημερομισθίου ήταν μεγάλη και πήγαινε στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, αυξάνοντας το ύψος των «δώρων απόδοσης» προς τα στελέχη τους και τα κέρδη κεφαλαίου (αύξηση της τιμής των μετοχών, από τα μεγαλύτερα κέρδη) για τους μετόχους.

Στο βιβλίο μου «Η αποτυχία του Καπιταλισμού του Laissez Faire», που δημοσιεύτηκε το 2013, υπολόγισα, με τις διαθέσιμες πληροφορίες της εποχής, ότι κάθε χίλιες βιομηχανικές θέσεις εργασίας που μεταφέρθηκαν στη Κίνα απέδιδαν στην αμερικανική εταιρεία εξοικονόμηση εργατικού κόστους 32.000 δολαρίων την ώρα. Αυτή η εξοικονόμηση κόστους δεν μεταφράσθηκε σε χαμηλότερες τιμές για τον Αμερικανό καταναλωτή της εξαχθείσας παραγωγής. Οι εξοικονομήσεις κόστους μεταφράστηκαν σε αύξηση των εισοδημάτων των στελεχών της επιχείρησης και των μετόχων. ΄Ετσι, η μετανάστευση των επιχειρήσεων επέτρεψε την μονοπώληση των κερδών παραγωγικότητας από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και τα στελέχη τους.

Αντί να ανταποκριθεί στη στήριξη της εργατικής τάξης από τον Τραμπ και τα μέτρα του υπέρ αυτής από την πρώτη βδομάδα της προεδρίας του –την κατάργηση της συμφωνίας ΤΤΡ και το κάλεσμα στους αυτοκινητοβιομηχάνους να επαναπατρίσουν τη παραγωγή τους- η «αριστερά» κινητοποιούνταν πέριξ μιας ομάδας-θύματος, των παράνομων μεταναστών. Η «αριστερά» φθάνει στο να βάζει μη-Αμερικανούς πολίτες υπεράνω της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Ο Τραμπ εκλέχτηκε από την εργατική τάξη. Αν η αριστερά ιστορικά προσδιορίζεται ως ο πρόμαχος της εργατικής τάξης, τότε ο Τραμπ είναι ο υπερασπιστής της εργατικής τάξης και η «αριστερά» είναι ο εχθρός της.

Σε όλη τη διάρκεια του ανταγωνισμού για την ανάδειξη του ρεπουμπλικανού προεδρικού υποψηφίου, η «αριστερά» συμμάχησε με το κατεστημένο των βαθύπλουτων καπιταλιστών ολιγαρχών και του πολεμοκάπηλου συμπλέγματος συμφερόντων πέριξ του Πενταγώνου και των υπηρεσιών ασφαλείας, εναντίον του Τραμπ. Και με την έναρξη της προεδρίας του Τραμπ είναι η «αριστερά» που επιζητεί την απονομιμοποίησή του και  την παραπομπή του στη διαδικασία της καθαίρεσης.

Το Δημοκρατικό Κόμμα πέθανε επί καθεστώτος Κλίντον, όταν ο Κλίντον, συμμάχησε με το Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC). Συχνά διερωτήθηκα ποιος χρηματοδοτεί αυτό το Συμβούλιο. Θαυμάσια θα μπορούσαν να είναι οι (πολυδισεκατομμυριούχοι) αδελφοί Koch, αφού το DLC μετέτρεψε το Δημοκρατικό Κόμμα σ’ ένα άλλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Το DLC έπεισε τους Δημοκρατικούς ότι ήττες των προεδρικών υποψηφίων Μονταίηλ και Μακγκόβερν απέδειξαν ότι ο οικονομικός «λαϊκισμός» δεν είναι βιώσιμος. Οι Δημοκρατικοί θα όφειλαν να γυρίσουν τη πλάτη τους στην αριστερά και να εγκολπωθούν τις «καθιερωμένες αξίες» και τις «λύσεις που υπαγορεύει η αγορά». Το DLC ήταν μέγας υποστηρικτής της NAFTA ( Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου Βορείου Αμερικής). Αναφέρεται ότι ο Γουίλ Μάρσαλ του DLC θεωρούσε τους ειρηνιστές και διαδηλωτές κατά του ιρακινού πολέμου αντι-Αμερικανούς και συνιστούσε στους Δημοκρατικούς να κρατηθούν μακριά.

Κοντολογίς η οδηγία ήταν: συναγωνισμός με τους Ρεπουμπλικανούς για τις χρηματοδοτήσεις των πολύ μεγάλων εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αυτό σίγουρα καρποφόρησε για τους Κλίντον, αλλά όχι για το Δημοκρατικό Κόμμα.

Καθώς οι «λύσεις που υπαγόρευε η αγορά» εξόριζαν τις βιομηχανικές θέσεις εργασίας από τις ΗΠΑ, τα οικονομικά του Δημοκρατικού Κόμματος έφθιναν, μαζί με τον αριθμό των μελών και την ισχύ του. Σήμερα Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί εξαρτώνται για την χρηματοδότηση της πολιτικής εκστρατείας τους από τις ίδιες ιδιοτελείς ομάδες συμφερόντων. ΄Ετσι τελείωσε ο δεσμός του Δημοκρατικού Κόμματος με την εργατική τάξη.

Το ερώτημα είναι: Μπορεί ο Τραμπ να σταθεί ακλόνητος υπέρ της εργατικής τάξης όταν και τα δυο πολιτικά κόμματα και τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, τα Θινκ Τανκς, τα Πανεπιστήμια, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, το σύμπλεγμα συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας, η Γουώλ Στρητ και τα δικαστήρια ορθώνονται εναντίον της τάξης των εργαζομένων;

Ποιος θα βοηθήσει τον Τραμπ να βοηθήσει την εργατική τάξη;

Πηγή:
http://www.paulcraigroberts.org/2017/01/25/demise-left-paul-craig-roberts/

Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού
http://www.anixneuseis.gr/?p=161153




_._




Σημείωση: Το παρόν ιστολόγιο οπωσδήποτε δεν ταυτίζεται απόλυτα με τα Κείμενα που περιλαμβάνονται στο Θέμα «Άλλες Δημοσιεύσεις». Όμως θεωρούμε ότι συνιστούν αξιοσημείωτες επισημάνσεις που συνδράμουν σημαντικά στον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του ελληνικού λαού.